اين آيه :
» فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ × وَ مَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ «
براى ما كافى است .
در اصفهان ، قبل از انقلاب ، ده شب منبر مىرفتم ، اهل دلى هر شب مىآمد ، علاقه مرا جلب كرده بود . يكى از چيزهايى كه از او شنيدم اين بود ؛ گفت : كسى رفيقى داشت ، خيلى به هم علاقهمند بودند و علاقه آنها دينى بود . يكى از اين رفقا مرد . آن يكى گويا با مردن رفيقش احساس خلأ مىكرد . يادش نمىرفت . وقتى كسى خيلى ياد موضوعى باشد ، در خوابش جلوه مىكند . شبى رفيقش را در خواب ديد . اين حقيقت دارد .
من دوستى داشتم كه وضع مالى خوبى داشت . خيلى سفارش مىكردم كه طبق آيات سوره انفال ، خمس مال خود را بدهد . مقدار قابل توجهى از خمس مانده بود كه مرد . بعد از سه سال در خواب او را ديدم ، گفتم : حال شما چگونه است ؟ گفت : همه چيز را از من قبول كردند - آدم خيلى خوبى بود - اما نگران بقيه خمسى كه در وصيت نامهام نيز نوشتهام هستم ، چون هيچ كدام از ورثهام زير بار اين بدهى نمىروند و مرا نجات نمىدهند .
اين اهل دل با چه حالى اين قضيه را برايم مىگفت . گفت : او نيز خواب رفيقش را ديد . گفت : رفيق ! چه مىكنى ؟ گفت : والله اين طرف خيلى عالى است . چون خيلى مؤمن بود . فقط دچار سرزنش هستم ، مرا نجات بده . گفت : چه سرزنشى ؟ گفت : روزى به ديدن صاحب مغازهاى رفته بودم ، نشستيم و نيم ساعتى با هم اختلاط كرديم و حرف مىزديم . در كنارم گونى گندم بود . من همين كه با صاحب مغازه حرف مىزدم ، با دانههاى گندم بازى مىكردم و در حال بازى كردن با دانه اين دانه گندم را فشار دادم و نصف شد و دوباره در گونى افتاد ، بعد خداحافظى كرديم و رفتيم . اكنون كه اين طرف آمدهام ، مىگويند : چرا شما بىاجازه مالكِ گندم ، دانه گندم را نصف كردى ؟ بايد از او رضايت بگيرى .