از حضرت صادق (ع) روايت شده: در ميان بنىاسرائيل عابدى بود كه به مدت سه سال پيوسته دعا مىكند كه خداوند فرزندى پسر به او عنايت فرمايد، ولى دعايش به اجابت نمىرسيد، روزى در حال مناجات عرضه داشت:
«يا رب ابعيد انا منك فلا تسمعنى ام قريب فلا تجيبنى؟»
پروردگارا آيا چنان از تو دورم كه صدايم را نمىشنوى، يا نزديكم و دعايم را اجابت نمىنمائى؟
در عالم رؤيا به او گفته شده سه سال است خدا را با زبانى كه به فحش و ناسزا عادت كرده مىخوانى، و با قلبى آلوده به ستم و نيت دروغ دعا مىكنى، اگر دعاى مستجاب مىخواهى فحش و ناسزا را از زبان قطع كن، و از خدا بترس و قلبت را از آلودگى پاك كرده نيتت را نيتى صادقانه قرار ده، امام صادق مىفرمايد به دستورات عمل كرد و خدا دعايش را با عنايت نمودن فرزند اجابت فرمود