اخلاص در عمل‏

بدون ترديد اخلاص در عمل و به عبارت ديگر عمل را فقط و فقط براى جلب رضايت حق انجام دادن، و احدى را در عمل شركت ندادن، عمل را در قله ارزش قرار مى‏دهد، و سودى سرشار در دنيا و آخرت نصيب انسان مى‏نمايد و سبب بقاء عمل و منافعش به صورت حقيقتى ابدى مى‏گردد.

اگر كعبه و مسجدالحرام و مواقف كريمه و مناسك شريفه نوريه از زمان ابراهيم و اسماعيل برپاست و قطعاً تا طلوع قيامت هم برپا خواهد بود، و اگر در هر زمانى ميليون‏ها دل مشتاقانه متوجه آن ناحيه است، و به سوى آن نماز و دعا خوانده مى‏شود، همه و همه نتيجه اخلاص ابراهيم و اسماعيل است.

قرآن مجيد در بسيارى از آيات و با عباراتى متنوع بر اخلاص در عمل اصرار مى‏ورزد و عمل آلوده به ريا و شرك و باطل و فاقد ارزش مى‏داند، محصول عمل ريائى رضايت خلق و محصول عمل خالصانه رضايت خالق و بهشت عنبر سرشت است.

إِلَّا الَّذِينَ تابُوا وَ أَصْلَحُوا وَ اعْتَصَمُوا بِاللَّهِ وَ أَخْلَصُوا دِينَهُمْ لِلَّهِ فَأُولئِكَ مَعَ الْمُؤْمِنِينَ وَ سَوْفَ يُؤْتِ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ أَجْراً عَظِيماً: مگر كسانى كه توبه كردند و مفاسد خود را اصلاح نمودند، و به خدا تمسك جستند، و عبادتشان را براى خدا خالص ساختند، پس آنان در زمره‏ى مؤمنان‏اند و مسلماً خدا مؤمنان را پاداشى بزرگ خواهد داد.

قُلْ إِنَّ صَلاتِي وَ نُسُكِي وَ مَحْيايَ وَ مَماتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ لا شَرِيكَ لَهُ وَ بِذلِكَ أُمِرْتُ وَ أَنَا أَوَّلُ الْمُسْلِمِينَ: بگو يقيناً نماز و عباداتم و زندگى و مرگم براى خدا پروردگار جهانيان است، او را هيچ شريكى نيست و به اين يگانه پرستى مأمورم و نخستين كسى در اين جامعه هستم كه تسليم او و فرمان‏هاى او هستم.

فَاعْبُدِ اللَّهَ مُخْلِصاً لَهُ الدِّينَ أَلا لِلَّهِ الدِّينُ الْخالِصُ: خدا را در حالى كه ايمان و اعتقاد را براى او از هر گونه شركى خالص مى‏كنى بپرست، آگاه باشيد كه ايمان و اعتقاد و عبادت خالص ويژه خداست.

از حضرت رضا (ع) روايت شده كه اميرمؤمنان پيوسته مى‏فرمود:

«طوبى لمن اخلص لله العبادة و الدعاء و لم يشغل قلبه بما ترى عيناه، و لم ينس ذكر الله بما تسمع اذناه، و لم يحزن صدره بما اعطى غيره:»

خوشا به حال كسى كه عبادت و دعا را براى خدا خالص، و پاك از همه شوائب قرار دهد، و قلبش به آنچه كه چشمش مى‏بيند مشغول نشود، و ياد خدا را در برابر آنچه گوشش مى‏شنود از ياد نبرد، و درونش به آنچه به ديگرى عطا مى‏شود اندوهگين نگردد.

حضرت رضا از پدرانش از رسول خدا روايت مى‏كند:

«ما اخلص عبد لله عزوجل اربعين صباحا الا جرت ينابيع الحكمة من قلبه على لسانه:»

عبدى به مدت چهل روز خدا را براى خدا خالص نمى‏كند مگر اين چشمه‏هاى حكمت از قلبش بر زبانش جارى مى‏گردد.

حضرت باقر (ع) از رسول خد روايت مى‏كند كه آن حضرت فرمود:

«يا ايها الناس انما هو الله و الشيطان، و الحق و الباطل، و الهدى و الضلال و الرشد و الغى و العاجلة و العاقبة و الحسنات و السيئات فما كان من حسنات فمن الله و ما كان من سيئات فللشيطان:»

اى مردم فقط خدا و شيطان، و حق و باطل، و هدايت و گمراهى، و رشد و استقامت و غوايت و ضلالت، و دنيا و آخرت، و نيكى‏ها و بدى‏هاست، پس آنچه از نيكى‏هاست از خداست، و آنچه از بدى‏هاست براى شيطان است.

اسماعيل بن يسار مى‏گويد از حضرت صادق (ع) شنيدم مى‏فرمود:

«ان ربك لرحيم، يشكر القليل، ان العبد ليصلى الركعتين يريد بها وجهه الله فيدخل الله به الجنة:»

يقيناً پروردگار شما مهربان است، در برابر عمل اندك پاداش فراوان مى‏دهد، هر آينه عبد دو ركعت نماز مى‏خواند و به آن رضايت خدا را منظور داد، پس خداوند به آن دو ركعت او را وارد بهشت مى‏نمايد.

از حضرت جواد (ع) روايت شده:

«افضل العبادة الاخلاص:»

برترين عبادت اخلاص است.

از حضرت صادق (ع) روايت شده:

«من احب لله، و ابغض لله، و اعطى لله، و منع لله، فهو ممن يكمل ايمانه:»

كسى كه براى خدا دوست بدارد، و براى خدا دشمنى كند، و براى خدا بپردازد، و براى خدا منع كند، از كسانى است كه ايمانش را كامل مى‏كند.