كعبه اولين معبد الهى‏

مسلم است كه در همه جوامع و همه دوران‏ها مخصوصاً در آن جمعيت‏هائى كه پيامبران و خداشناسان وجود داشته‏اند، جايگاه مخصوصى براى عبادت و تفكرات معنوى ساخته شده است.

اين معابد در حقيقت رصدگاه‏هائى براى نظاره به بى‏نهايت و ايجاد رابطه ميان بى‏نهايت بزرگ «خدا» و بى‏نهايت كوچك «انسان» مى‏باشند.

در اين رصدگاه‏هاست كه آدميان بدون واسطه با خويشتن روبرو مى‏شوند و با امواج مقدس وجدان خويش با خدا به راز و نياز مى‏پردازند.

در هيچ يك از جايگاه‏ها و مسكن‏هائى كه بشر با دست خود مى‏سازد مصالح ساختمانى از آنچه كه هستند تغييرى پيدا نمى‏كنند، مگر مصالح ساختمان معابد كه با آجر بالا مى‏رود و مبدل به روح و جان شفاف مى‏شود و انوار الهى را در دل‏ها منعكس مى‏سازد.

اين معابد مانند چشمه‏سارهائى زلال، در ميان سنگلاخ‏ها و دشت‏هاى سوزان زندگى حيوانى آدميان قرار گرفته است، انسان‏ها با شستشو در اين چشمه‏سارها طراوت و شادابى روح را در مى‏يابند.

بيت الله الحرام (و به عبارت ديگر كعبه مشرفه) كه نيز به نام مكه ناميده شده است اولين معبد جهانى است كه براى همه مردم و به نفع آنان به دست ابراهيم خليل ساخته شده است.

دومين خانه جهانى كه به عنوان معبد عمومى بنا شده است، مسجد الاقصى است كه بوسيله حضرت سليمان در سال 1005 پيش از ميلاد، پس از قرن‏ها از تاريخ بناى كعبه ساخته شده است.

البته پيش از كعبه و مسجد الاقصى معابد زيادى وجود داشته است، زيرا به گفته بعضى از انسان شناسان:

تاريخ معابد مساوى تاريخ انسان‏هاست، خصوصيت اين دو معبد به جهت عمومى بودن و خالى بودن از رنگ و شكل محلى و خصوصيات نژادى و غيره است.

روايتى از اميرالمؤمنين (ع) درباره‏ى اين كه كعبه اولين معبد الهى است وارد شده است كه:

مردى از اميرمؤمنان (ع) پرسيد: آيا اولين خانه خدا كعبه بوده است؟ آن حضرت فرمود: نه، پيش از كعبه خانه‏هائى براى عبادت بنا شده، ولى كعبه اولين خانه مبارك و وسيله هدايت و رحمت و بركت است، و اولين كسى كه آن را بنا كرده است ابراهيم خليل بوده، سپس قبيله جرهم كه يكى از قبائل عرب است آن را تجديد بنا نمود، و بار ديگر منهدم شد و عمالقه آن را نوسازى كردند.