وصيت اميرالمؤمنين عليه السلام به تقوا

 حضرت حساب كرده است كه در خزانه معنوى خدا ، چه گوهرى از همه گوهرها گران‏بهاتر است ، آن را در وصيت جلو انداخت و البته آن را تكرار كرد :

  » اوصيكما بتقوى الله «

  حسن جان ! حسين جان ! شما را وصيت مى‏كنم كه در اين دنيا ، زلف خود را با هيچ گناهى گره نزنيد .

 سلمان مى‏گويد :

 اگر به حرف حضرت على عليه السلام گوش مى‏داديم ، با كف پا روى آب دريا راه مى‏رفتيم و فرو نمى‏رفتيم . هر پرنده حلال گوشتى مى‏آمد برود ، مى‏گفتيم : پرنده ! بيا پايين ، مى‏كشتيم و مى‏خورديم و بعد استخوان‏ها را در پوستش جمع مى‏كرديم و به او مى‏گفتيم : برو ، زنده مى‏شد و مى‏رفت . اين حرف سلمان است كه در مسجد گفت .

 هيچ كدام از كسانى كه تشكيل حكومت دادند ، حرف سلمان را رد نكردند ، معلوم مى‏شود كه آنها نيز قبول داشتند كه هر كس به حقيقت حرف اميرالمؤمنين عليه السلام را گوش دهد ، زمين و آسمان به فرمانش درمى‏آيند . اين معنى تقوا است .

 دل گفت مرا علم لدنّى هوس است

تعليمم كن ! اگر تو را دسترس است

 گفتم كه الف ، گفت دگر، گفتم هيچ

در خانه اگر كس است ، يك حرف بس است

 همين يك حرف : » اوصيكما بتقوى الله « بس است .