ايمان آورندگان و اطاعت كنندگان حقيقى

 اما فهميده‏ها و مؤمنان اين گونه نيستند . بعد از نماز صبح ، مانند امام زين العابدين عليه السلام كه دستمالى از خاك قبر پدر را به مدينه آورده بود ، صورت روى خاك مى‏گذاشت ، در سجده هزار مرتبه مى‏گفت :

  » الهى ! عبيدك بفنائك «

  خدايا ! بنده كوچكت به پيشگاهت آمده است :

  » مسكينك بفنائك، فقيرك بفنائك، سائلك بفنائك «

  اين‏ها آباد كنندگان آخرت خود و ايمان آورندگان واقعى بودند كه واقعاً مى‏گفتند :

  » وَقَالُواْ سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا «

 بايد به امام زين العابدين عليه السلام عرض كنيم : يابن رسول الله ! اين سجده‏هايى كه شما مى‏كرديد ، به خاطر اين بود كه شاهد سجده‏اى بوديد كه سجده كننده با پيشانى شكسته ، صورت خون آلود ، دلى كه هفتاد و يك داغ ديده ، با تشنگى و گرسنگى ميان گودال قتلگاه به سجده رفت ، سجده‏اى كه براى هيچ پيغمبر و امامى ميسّر نشد ، در مقابل اين سجده كننده هفتاد و دو بدن قطعه قطعه افتاده بود و از يك طرفِ اين سجده كننده ، صداى ناله زنان حرم به گوش مى‏خورد ، بين آن بدن‏ها و ناله‏ها صورت روى خاك گذاشت ، عرض كرد :

  » الهى ! رضاً بقضائك ، صبراً على بلائك ، تسليماً لامرك «

  اين خيلى براى من عجيب است كه در حال آن سجده عرض مى‏كرد :

  » يا غياث المستغيثين «