حساب پاك با خدا

 شخصى بود كه وقتى با هر كسى برخورد مى‏كرد ، در هر جايى مى‏نشست و به هر جلسه‏اى وارد مى‏شد ، با خنده مى‏گفت : ما داريم به بهشت مى‏رويم ، تمام شد . به او مى‏گفتند : چرا به بهشت ؟ مى‏گفت : براى اين كه ما با خدا اختلاف نداريم و به مردم نيز قرضى بدهكار نيستيم . پس كجا بايد برويم ؟ كسى كه با پروردگار اختلاف ندارد ، حقّ مردم را ضايع نكرده است ، او را كجا مى‏برند ؟

 او عاشق خدا ، اهل نماز ، كرم ، بخشش ، خوش اخلاقى ، خوش برخوردى و اهل گذشت بوده است ، پس معلوم مى‏شود هر كسى با خدا درگير باشد و حق مردم را پايمال كند ، اهل عذاب است . بهشت جاى اين گونه انسان‏ها و جهنّم جاى آن گونه انسان‏ها است . ديگر ما در قيامت جاى سومى نداريم : يا بهشت است ، يا دوزخ .