پدران و مادران صالح‏

زن وشوهرى كه آراسته به حسنات وپيراسته از سيئات ورذائل هستند، نسبت به هم منبع آرامش وامنيت، وبراى فرزندان خود عامل رشد وكمال وآسايش و راحتند.

هيچ‏گاه نسبت به نياز فرزندانشان، بى‏تفاوت نيستند، به وقت نياز به محبت، نياز به مخارج مادى، نياز به تحصيل و درس، نياز به رفت و آمد منطقى، نياز به گردش و تفريح، نياز به ازدواج، با كمال محبت و مهر و عاطفه، و وقار و ادب به پاسخ‏گوئى برمى‏خيزند، و اگر نسبت به برخى از نيازها امكان نداشته باشند، با اخلاق وحوصله و خوش‏خلقى و خوشروئى عزيزان خود را قانع مى‏كنند و فرزندان باوقار و باكرامت هم اين معنا را از خانواده قبول مى‏نمايند.

فرزندان باانديشه و درستكار، اگر احياناً از جانب پدر و مادر به علّت بى‏توجهى آنان، دعوت به خلاف شدند، با كمال ادب، و رعايت حرمت آنان، از قبول دعوت خوددارى مى‏كنند، و خود را در معرض خطا و اشتباه قرار نمى‏دهند، چنانچه مادرى در عهد رسول حق، از مسلمان بودن فرزندش ناراضى بود، و حتى اعتصاب غذا كرد، ولى وقتى شنيد خداوند به اسلام فرزندش راضى، و براى نارضايتى مادر ارزش قائل نيست، اعتصاب غذا را شكست، و نسبت به فرزند سكوت كرد.

پدران و مادران در صورتى كه رسول خدا به جنين سقط شده شما توجه مى‏كند، تا جائى كه فرموده به جنين در كنار در بهشت گفته مى‏شود: داخل شو، مى‏گويد، نه تا پدر مادرم پيش از من داخل نشوند وارد نمى‏شوم‏ ، چرا شما از فرزند برومند خود، اين نعمت و احسان حق به نحو شايسته، در جهات مادى و معنوى جانبدارى نكنيد؟ اولاددارى و توجه به او، و پاسخ به نيازهاى انسانى وى تجارتى است كه سود آن در دنيا و آخرت عظيم است.