قرآن‏

قرآن كتاب الهى، نور هدايت، شفاى سينه از دردهاى اخلاقى، راهنما بسوى زندگى برتر، ذكر حق، مفسّر حقايق، نظم‏دهنده امور، منبع پند و عبرت، مولّد آگاهى و بصيرت، علاج كوردلى، صراط مستقيم، ميزان تشخيص حق و باطل، مبيّن مسائل عالى اخلاقى، نشان دهنده حيات نيكان و پاكان، و حجت حضرت حق در دنيا و آخرت است.

مرد و زن در برابر اين نعمت بى‏نظير الهى مسئول و مكلّفند، تكليف آنان يادگرفتن قرآن و عمل به آيات آن در تمام شئون حيات است.

بى‏تفاوتى نسبت به كتاب خدا گناهى بس بزرگ، و معصيتى بس عظيم است.

قرآن نامه حق بسوى عبد است، كه پاسخ اين نامه به وسيله عبد واجب است، و پاسخ آن از جهت قلب، آراسته‏شدن به عقايد حقه، و از جهت نفس متّصف‏شدن به حقايق اخلاقى، و از جهت جسم قرارگرفتن در گردونه عمل صالح است.

رسول حق (صلى الله عليه وآله وسلم) فرمود:

در هجوم فتنه‏ها كه همچون شب تاريك به شما حملهور مى‏شود، به قرآن پناه ببريد، و صولت هجوم فتنه را با عمل به قرآن در هم شكنيد و مگذاريد فضاى زندگى با حكومت فتنه تيره و تار شود.

قرآن شفيعى است كه شفاعتش در پيشگاه حق قبول، و شكايت‏كننده‏اى است كه شكايتش پذيرفته است.

آنكه قرآن را راهبر خود قرار دهد، از بركت قرآن به بهشت مى‏رسد، و هر كه نسبت به كتاب خدا بى‏تفاوت باشد، مسيرش به طرف جهنم است، قرآن دليل و راهنماى بسوى بهترين راه است.

اميرالمؤمنين (عليه السلام) فرمود:

افْضَلُ الذِّكْرِ الْقُرْآنُ بِهِ تُشْرَحُ الصُّدُورُ، وَ تَسْتَنيرُ السَّرائِرُ.

برترين ذكر قرآن است، با قرآن شرح صدر و نورانيت باطن حاصل مى‏گردد.

امام صادق (عليه السلام) فرمود:

مَنْ لَمْ‏يَعْرِفِ الْحَقَّ مِنَ الْقُرْآنِ لَمْ‏يَتَنَكَّبِ الْفِتَنَ.

كسى كه حق را از قرآن نشناخت، از فتنه كناره نگرفت.

على (عليه السلام) فرمود:

انَّ احْسَنَ الْقَصَصِ وَابْلَغَ الْمَوْعِظَهِ وَانْفَعَ التَّذَكُّرِ كِتابُ اللهِ جَلَ‏وَعَزَّ.

همانا نيكوترين داستانها، و بليغ‏ترين موعظه، و سودمندترين تذكر كتاب خداى بزرگ و عزيز است.

انَّ فيهِ شِفاءً مِنْ اكْبَرِ الدّاءِ وَهُوَ الْكُفْرُ وَالنِّفاقُ، وَالْغَىُّ وَالضَّلالُ.

همانا در قرآن مجيد درمان از بزرگترين دردهاست، و آن كفر و نفاق و گمراهى ضلالت است.

رسول حق (صلى الله عليه وآله وسلم) فرمود:

الْقُرْآنُ غَنِىًّ لاغِنى دُونَهُ، وَلافَقْرَ بَعْدَهُ.

قرآن ثروتى است كه غير آن ثروتى نيست، و پس از آن فقرى نمى‏باشد.

امام صادق (عليه السلام) فرمود:

يَنْبَغى لِلْمُؤْمِنِ انْ‏لايَمُوتَ حَتّى يَتَعَلَّمَ الْقُرْآنَ اوْ يَكُونَ فى تَعَلُّمِهِ.

سزاوار است مؤمن نميرد، تا قرآن را بياموزد، يا در حال آموزش آن باشد.

رسول حق (صلى الله عليه وآله وسلم) فرمود:

خِيارُكُمْ مَنْ تَعَلَّمَ الْقُرْآنَ وَعَلَّمَهُ.

بهترين شما كسى است كه قرآن را بياموزد و آموزش دهد.

با توجه به اين روايات بسيار مهم، مسئوليت سنگين سرپرست خانه روشن‏تر مى‏شود.

سرپرست خانه لازم است قرآن را فرابگيرد، و زمينه فراگيرى زن و فرزند را نيز فراهم كند، آنگاه همه با هم به كتاب خدا عمل كنند، تا عرصه‏گاه خانه از آلودگى‏ها پاك، و به حسنات و نيكى‏ها آراسته شود، و در نتيجه خانه و خانواده نمونه‏اى از بهشت آخرت گردد.

خانه‏اى كه از ظلم و عدوان پاك، و از برّ و تقوا بهره‏مند، و فضايش از آسايش و امنيت، و صدق و راستى، و درستى و امانت معطّر است.

خانه‏اى كه اهلش اهل قرآنند، از بركت قرآن رشد عقلى و فكرى پيدا مى‏كنند، كه عقل هماهنگ با قرآن مجيد عقل ملكوتى، و مايه عرشى و آخرتى است، و سودش عبادت حق، و تحصيل بهشت جاودانى است.