يكى از علماى بزرگ نجف مىفرمودند: خانهاى را در نجف خريدم كه درِ اين خانه، از چوب قديمى بود، قفل و بست اين در، از همين كلونهاى قديمى بود كه كليد بزرگى داشت و اين كليد را ما نمىتوانستيم حمل و نقل كنيم و با زن و بچه قرار گذاشته بوديم كه هر وقت كسى بيرون مىرود، كليد را بگذارد در گودالى كه زير در است و هر وقت كه من بيرون مىرفتم، اين كليد را زير آن گودال مخفى، مىگذاشتم. سى سال هم به طور ناگهانى و بدون معطلى دست
مىبرديم و كليد را بر مىداشتيم.
يك شب زن و بچهام نبودند، كليد را هم در آن گودال گذاشته بودند. من وارد شدم و براى اين كه بروم داخل منزل، هوا هم تاريك بود، آن شب من نشستم، دست دراز كردم كه كليد را بردارم ديدم دستم جلو نمىرود، و قلبم به من مىگويد: كبريت بزن، سى سال سابقه كبريت زدن نداشتم، ولى فشار شديدى از درون به من وارد شد كه كبريت بزن، كبريت زدم و نگاه كردم ديدم يك عقرب سياه به اندازه نصف كف دست روى كليد نشسته است كه اگر من دست برده
بودم و مرا زده بود قطعا به بغداد نرسيده مرده بودم.
اين الهام و هدايت و رحمت پروردگار است، اين عنايت حق است، اين لطف وجود مقدس او، نه به آن يك نفر، بلكه به تمام بندگانش. گاهى همين انعام را براى حفظ انسان به قلب حيوان سرازير مىكند.