دل بستن به دنيا و هلاكت

اما قطعه دوم: قرآن مجيد به يك شخصى خيلى احترام كرده و قابل احترام هم بوده است، كه ائمه  عليهم‏السلام مى‏فرمايند: يك شب در بيابان خوابيده بود، روى بدنش به سمت عالم بالا بود، ديد درهاى رحمت الهى، درهاى معنوى باز شد و فرشتگان خدا كنار بستر او قرار گرفتند، سلام كردند، به او گفتند: پروردگار بزرگ عالم دو تا مقام براى تو مقرر كرده است، در انتخاب آزاد هستى، دلت مى‏خواهد اين مقام را انتخاب كن يا آن را، يكى مقام پيغمبرى، يكى مقام حكمت، يعنى دانش استوار، علمى كه حقيقت دارد، عوض نمى‏شود، تغيير پيدا نمى‏كند، باطل نمى‏شود، علمى از رشته‏هاى دانش خود پروردگار، كدام را مى‏خواهى؟ گفت: وجود مقدس او من را آزاد در انتخاب گذاشته است، فكر مى‏كنم بار رسالت و نبوت براى من سنگين است، من مقام علم استوار و بينش دقيق به حقايق را انتخاب مى‏كنم، قرآن مجيد مى‏فرمايد: حكمت را به او عطا كردم،

 « وَلَقَدْ ءَاتَيْنَا لُقْمَـنَ الْحِكْمَةَ »

 خود او هم از افراد همين كشور سودان بوده است، يك شخص قد كوتاه و سياه چهره، چشم كوچك، موى مجعد، صورت نازيبا، اما زيبايى باطن بيداد مى‏كرد. ملائكه را نازل كرد و حكمت را به او عطا كرد.

در باره اين انسان الهى و اين مرد حكيم وجود مبارك موسى بن جعفر  عليه‏السلام مى‏فرمايد: لقمان فرزندش را صدا زد، كه خداوند در قرآن به فرزند او هم اشاره مى‏كند، «يا بنى»

چه حرفى حكيمانه و چه بصيرتى؟

 «يا بنى، انّ الدنيا بحر عميق قد غرق فيها عالم كثير»

 پسرم اين دنيا درياى پر عمق است، امتهاى بسيارى در اين دنيا غرق و نابود شده‏اند و بعد از غرق شدن مستقيما به جهنم رفتند، اگر اين حرف دروغ است، بفرماييد دروغ است. مگر قرآن نمى‏فرمايد: قوم عاد و قوم ثمود، قوم نوح، قوم فرعون، قوم نمرود، قوم شداد، قوم فريسيان، مشركين زمان پيامبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله در جنگها، مگر در هواى نفس غرق نشدند، در شهوات، در آرزوهاى باطل، در افكار پوچ و واهى، در گفتمان بى منطق و باطل استدلالشان غرق شدند و بعد از آن وارد جهنم شدند.