« وَ اسْتَكْبَرَ »
در برابر وجود مقدس پروردگار گفت: «من»، من به اين سجده كنم؟ يك كار زشت، يك حال زشت، آن هم در برابر خدا، اثر اين زشتى در جا برگشت.
اين اثر زشتى در جا برگشته است؟ در سوره مباركه اعراف:
« قَالَ اخْرُجْ مِنْهَا »
تو با شش هزار سال عبادت داراى مقام و منزلت بسيار بالايى شدى، از اين مقام و منزلت در بيا و پست و كوچك و حقير و ناچيز شو.
پرونده شش هزار سال عبادتت بر باد رفت « مَذْؤُمًا » تو يك موجودى شدى كه بايد تو را سرزنش كنند، تا روز قيامت علما و عقلا در دنيا به تو بگويند: خاك بر سرت، كه از چه مقامى خودت را نزول دادى! « مَّدْحُورًا » با رحمت، لطف و با عنايت من فاصلهات ابدى شد.
بعد به او گفت:
« لَّمَن تَبِعَكَ مِنْهُمْ لأََمْلأََنَّ جَهَنَّمَ مِنكُمْ أَجْمَعِينَ »
از اين انسانها، هر كس اخلاق تو را پيدا كرد و از دستور من خوشش نيامد، به تو ملحقش مىكنم، «ابى» يعنى خوشش نيامد. خانم! نماز بخوان! دوست ندارم. آقا! نماز بخوان! خوشم نمىآيد. آقا! اين همه خدا پول به شما داده است، خانه براى بىخانمانها بخر، جهيزيه بده، مشكل مردم را حل كن! پول خودم است، خوشم نمىآيد بدهم.
مىگوئيم: خواهرم خودت را بپوشان مىگويد: خوشم نمىآيد. بعد هم به خاطر بىحجابى تو جوانها نامه مىنويسند كه دو سال است ما ازدواج كردهايم، ولى زيباتر از زن خودمان را كه مىبينيم، نمىدانيم شوهر دارد يا نه، مىگوييم: كاشكى اين زن ما بود، اين چه زنى است كه مادر ما براى ما گرفته است؟
بپوشان خودت را! من بپوشانم؟ در اين دنياى متمدن، من خودم را بپوشانم؟ من اصلاً خوشم نمىآيد از اين حرفها. اگر مىخواهيد من را پاى منبر ببريد، يك منبرى ببريد كه اين حرفها در آن نباشد.
يك مراسم ختمى در يكى از خيابانهاى شمال تهران بود. يكى از وعاظ مىگفت: من را دعوت كردند، گفت: جلوى در خانه پياده شدم، صاحبخانه گفت: محبت كنيد اينجا در سخنرانى راجع به مرگ صحبت نكنيد، من ميهمانهايم ناراحت مىشوند. گفتم: مگر ميهمانهاى تو تا ابد جاويد هستند؟ مگر اينها هيچ كدام نمىميرند؟
نه، من خوشم نمىآيد من بيايم رو به قبله بايستم و خم و راست بشوم؟ من به حق خودم قسم اى ابليس! كسانى كه هم اخلاق تو، هم رده تو بشوند، من باكى ندارم كه كل جهنم را از شما پر كنم.