ارزش عمل انبيا و اوليا

اين‏ها وجودشان عين آن غلام است كه در سوره يوسف بيان مى‏كند، كاروان به او گفت: دلو را بردار و آب بياور:

 « فَأَرْسَلُواْ وَارِدَهُمْ فَأَدْلَى دَلْوَهُ »

 دلو را وارد چاه كرد، و وقتى بيرون كشيد، ديد يك جوان باجمالى در اين دلو است كه انسان را مدهوش مى‏كند. مى‏گويند اگر درجه زيبايى صد است، نود و نه تاى آن را خدا در يوسف به كار گرفته است.

قرآن مى‏فرمايد: يكباره داد كشيد:

 « قَالَ يَـبُشْرَى هَـذَا غُلَـمٌ »

بدويد ببينيد چه خبر است؟ همه كاروان آمدند، مات و مبهوت، اين چه جمالى است! اوليا هم در دنيا اين گونه هستند هر چه سطل مى‏اندازند، يوسف در مى‏آورند، دستشان را در خاكستر مى‏كنند، طلاى عبادت، خدمت، جود در مى‏آيد، يعنى هر جا دست مى‏كنند، گنج در مى‏آورند.

موسى  عليه‏السلام به زن و بچه‏اش گفت: هوا خيلى سرد است، اول غروب است و در بيابان سينا، گفت:

 « إِنِّى ءَانَسْتُ نَارًا »

 بنشينيد تا بروم براى شما آتش بياورم. رفت كه آتش بياورد، از لاى آتش صداى خدا را شنيد:

 « إِنَّنِى أَنَا اللَّهُ لاَ إِلَـهَ إِلاَّ أَنَا »

 اين‏ها اگر آتش هم روشن كنند، با روشن كردن آتش، زندگى را پخته مى‏كنند. ميوه وجودشان را مى‏پزند.

اين‏ها هم چون حضرت آدم هستند؛ كه يك نفر بود، ولى معدن وجود صد و بيست و چهار هزار پيامبر شد. اين اثر و ميوه نگاه باطن به دنيا كردن است.

انسان بايد توجه داشته باشد كه خزانه گنجهاى خدا است؟ سرمايه‏دارتر از تودر عالم وجود، وجود ندارد. خودت را بشناس.