معناى رحمانيت خدا

رحمانيت يعنى تجلى اراده حضرت حق در برنامه‏هاى مادى. الان بدن، خوراكى‏ها، لباس، پوشاك، خانه، مركب، هوا و خورشيد، همه در رابطه با رحمانيت خدا هستند.

وجود مقدس انبيا  عليهم‏السلام واقعيات معنوى قوانين پروردگار، حلال و حرام خدا، هدايت الهى در ارتباط با رحيميت حضرت حق است. ابتدا به رحيميت شده است. چنانچه ابتدا به رحمانيت نيز شده يعنى هر انسانى تا آنجايى كه حجت خدا همه جانبه بر او تمام شده و نور هدايت از هر راهى كه شما فكرش را بكنيد، بر او ظاهر شود.

به قول شيخ انصارى: گاهى ممكن است از افتادن پيراهن از روى بند، يا از پريدن يك كلاغ، يا از ريختن آب، يك نفر به يك حكمى قطع پيدا بكند.

مى‏گويد: اگر يك نفر از هر راهى دليل و واسطه‏اى براى رسيدن به قطع نسبت به حكمى پيدا كند قطع او حجت است و مى‏تواند به قطع خود عمل كند.

ممكن است پروردگار بزرگ عالم يك پشه را عامل هدايت قرار بدهد:

« إِنَّ اللَّهَ لاَ يَسْتَحْيىِ أَن يَضْرِبَ مَثَلاً مَّا بَعُوضَةً فَمَا فَوْقَهَا »

 ممكن است آدم 50 سال گمراه باشد و يك دفعه با ديدن خودش در آينه هدايت بشود. ممكن است آدم چهل سال گمراه باشد و يك اتفاقى بيفتد كه خودش هم در ايجاد آن اتفاق خيلى مؤثر نبوده و همان وسيله هدايتش بشود.

پروردگار بزرگ عالم از هر راه ممكن، هدايتش را به بنده‏اش رسانده است، حالا با بعثت پيامبران  عليهم‏السلام يا امامت امام  عليهم‏السلام يا نزول كتاب، يا جوشش فكرى، يا برخورد به يك رفيق خوب.

خدا اول براى هدايت بنده‏اش، همه درها را مى‏زند و همه راهها را باز و جاده‏ها را براى او صاف مى‏كند، اما وقتى كه عبد با كمال پررويى قبول هدايت نكرد، اين حالت عدم قبول كه چهل سال طول كشيده، حالا مانند يك امر رسوبى تمام وجودش را مى‏گيرد كه اين هم كار خداست.

 « خَتَمَ اللَّهُ عَلَى قُلُوبِهِمْ وَ عَلَى سَمْعِهِمْ وَ عَلَى أَبْصَـرِهِمْ غِشَـوَةٌ وَ لَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ »

 انسان با ديدن اين آيات، معناى:

« يس* وَ الْقُرْءَانِ الْحَكِيمِ »

را مى‏فهمد. اين كه چرا صفت حكيم را براى كتابش آورده است، اين واقعا بجا مصرف شده است؛ زيرا دهان هر كسى را با يك آيه مى‏بندد.