نقصان علم بشرى بدون اتصال به علم الهى

با دو فرمول فيزيك و شيمى، با دو قاعده رياضى، با چهار قطعه تاريخى، با چهار خط شعر گفتن و شعر حفظ كردن كه آدم عالِم به حقايق دنياى انسان و اهل معرفت به واقعيات عالَم نمى‏شود.

كتاب علمى مى‏نويسند، وقتى در ترازوى الهى مى‏سنجيم، هزار ايراد و عيب دارد. چه كسى تا حالا ادعا كرده كه من كتابى نوشته‏ام كه احسن كتب است.

من در نوشته بزرگترين متفكران، آنهايى كه اهل انصاف هستند، اين دو سه جمله را ديده‏ام كه همگى نوشته‏اند: اگر به عيب‏هايى در كتاب ما برخورديد، تذكر بدهيد. به عيب خود اقرار دارند، چرا؟ چون مغز و قلب آنها با باطن عالم كه رابطه مستقيم ندارد، تا از بالا به عالم نگاه بكند و ببيند حقايق هستى يا حقايق وجودى خود انسان چيست.

حتى كتابهاى مهم علمى آدرس مى‏دهند كه عيب‏هاى نوشته را به اين آدرس بفرستيد. يا در جمله ديگر مى‏نويسند: ما در اول جاده هستيم و آنچه نوشته‏ايم يك نمونه است، اميداواريم آيندگان بيايند و اين نمونه را كامل كنند.

شما هيچ كتابى را پيدا نمى‏كنيد كه نويسنده كتاب نوشته باشد: من حرف را تمام كردم و از اول تا آخر كتاب من نقص و عيب پيدا نمى‏شود و بعد از من ديگر كسى به اين حقيقتى كه من درباره‏اش زحمت كشيده‏ام يك كلمه نمى‏تواند اضافه كند.