در روز قيامت كسى را مىآورند، به پروردگار عرض مىكند: ايشان در دادگاه عدل محكوم به جهنم رفتن است. خدا و قيامت را هم قبول داشته، اما عمل كم آورده است.
خطاب مىرسد: نه، به جهنم نرود، چون او در دنيا اجناس خود را قسطى مىفروخته و شاگردهايش هم وقتى مىرفتند قسط جمع مىكردند، به همه شاگردها مىگفت: من اين جنسهايى كه فروختهام، طرف اگر مىتوانست نقد بخرد كه مىآمد و نقد مىخريد، اما چون نمىتوانسته، نسيه خريد كرده است.
حالا شما كه به درب خانه او رفتيد و در را زديد، اگر قسط را آورد، بگيريد، اما اگر گفت: ندارم، فقط با محبت بگوييد: خداحافظ! هفته ديگر مىآيم.
خداوند هم مىگويد: اين بنده من در دنيا اگر كسى ندار بود، گذشت مىكرد، حالا خودش آمده و ندارد. اگر من از او گذشت نكنم كه كمتر از او هستم. حقش هم هست كه خدا از او بگذرد.