زاهد كسى است كه آخرت را بر دنيا اختيار مىكند، يعنى تمام آنچه از دنيا به دست او مىرسد چه از خوراك، چه پوشاك، چه مسكن، چه مال خرج ساختن آخرت مىكند.
زاهد، ذلّ عبادت را بر عزتى كه از مصيبت به دست مىآيد، انتخاب كرده و عزت شيطانى را از خود دور مىكند و ذلت بندگى را كه عامل عزت دنيا و آخرت است بر خود مىپسندد.
زاهد، كوشش و جدّ و جهد و فعاليت و اطاعت و عبادت را بر راحت بدن مقدم مىدارد و گرسنگى در حلال را بر سيرى در حرام اختيار مىنمايد.
زاهد، عافيت آخرت را بر محبت دنيا هرگز معامله نمىكند و غفلت از واقعيتها را به جاى ذكر حق نمىنشاند، او با بدن در دنياست ولى با قلب در آخرت است.
پيامبر بزرگ اسلام صلى الله عليه و آله فرمود:
عشق دنيا، سرّ همه گناهان است.
چگونه مىتوان چيزى را كه خدا دشمن دارد دوست داشت و چه اشتباهى، جرم و گناهش از غرق شدن در عشق دنيا زيادتر است؟