ناتوانى از شكرگزارى

چگونه تو را شكر كنيم كه ما را با خود، قرآن، انبيا و اهل بيت  عليهم‏السلام آشنا كردى؟ اين‏ها هر كدام سرمايه عجيبى هستند. چگونه شكر كنيم كه به ما رغبت و شوق دادى تا عبادت كنيم. سحر از خواب شيرين بلند شويم و قرآن بخوانيم، مفاتيح را آورده، دعايى و اشك و ناله‏اى. در گوشه‏اى، يازده ركعت نماز شب. اين خواب شيرين را چه كسى حاضر است از دست بدهد، جز اين كه تو خودت ما را بيدار مى‏كنى و پرده‏اى از نور به دور ما مى‏كشى. ركوع و سجده‏اى كه در حد تو نيست، در مقابل اين همه محبتى كه به ما كردى، شكرگزارى نيست، اما تو قبول مى‏كنى. بعد لقمه سحرى كه ميلياردها چرخ را در اين عالم گرداندى، تا اين لقمه به وجود بيايد، به ما دادى. دهان، گلو، دندان، معده، ميل و اشتها دادى. ما را زبان بند آمده و فلج در گوشه بيمارستان و ديوانه‏خانه نيانداختى. از پا درنيامده‏ايم، مى‏توانيم از رختخواب بلند شويم و بدن و دست خود را تكان بدهيم، وضو بگيريم و دست به گدايى دراز كنيم. مى‏توانيم با زبان «استغفر الله» و «يا رب» بگوييم.