منابع مقاله:
کتاب : عرفان اسلامى جلد نهم
نوشته: حضرت استاد حسین انصاریان
فَانَّهُ قَدْ جاءَ فِى الْخَبَرِ: انَّ الْمَواضِعَ الَّتى يُذْكَرُ اللّهُ فيها وَعَلَيْها تَشْهَدُ بِذلِكَ عِنْدَاللّهِ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَتَسْتَغْفِرُ لَهُمْ الى أنْ يُدْخِلَهُمُ اللّهُ الْجَنَّةَ
در حديث، حضرت صادق عليه السلام فرمودند:
به هنگام مشى و راه رفتن يا در طريق مسافرت زياد ياد خدا باش و زياد ياد خدا بودن عبارت از گفتن «سبحان اللّه» و «الحمداللّه» نيست، بلكه ذكر كثير عبارت از اين است كه در برخورد با هر چيزى مواظب باشى آن خير از تو فوت نشود و در برخورد به هر گناه و شرى مراقب باشى كه آلوده نگردى، سپس در جملات بالا مىفرمايد:
در حديث آمده:
در مواضعى كه ياد خدا شود آن مواضع فرداى قيامت در پيشگاه حضرت رب الارباب گواهى به ذكر دهند و براى عبد طلب مغفرت كنند تا به وقتى كه لطف حضرت دوست، عبد را به بهشت برساند.
[وَلا تُكْثِرِ الْكَلامَ مَعَ النّاسِ فِى الطَّريقِ فَانَّ فيهِ سُوءَ الْأدَبِ.
وَاكْثَرُ الطُّرُقِ مَراصِدُ الشَّيْطانِ وَمَتْجَرُهُ فَلا تَأْمَنْ كَيْدَهُ]
صحبت كردن در مشى
در راه و طريقى كه مىپيمايى زياد با مردم سخن مگو كه زيادهروى در سخنت تو را به سخن باطل و لغو و غيبت و تهمت مىكشاند و اين از سوء ادب است و اين را بدان كه بيشتر راهها كمينگاه و مركز دام شيطان و محلّ تجارت آن ديو خطرناك و لعين است و هر آن انتظار مىبرد كه كسى در راه، قدم بگذارد و او وى را بفريبد، بيدار باش كه فريب آن ملعون و هر ديوسيرتى را نخورى و از شرور اين غولان خطرناك دچار هلاكت نگردى.
چه بدبخت آن انسانهايى كه در هيچ برنامهاى از برنامهها توجّه به واقعيتها و حقايق ندارند و ظرف عمر را شب و روز از آلودگىها پر كرده و به فكر عاقبت خويش و سراى ديگر نيستند.
به قول بلبل گلزار معرفت، مرحوم الهى قمشهاى:
|
دريغا كه در دام نامم هنوز |
اسير خيالات خامم هنوز |
|
|
زبعد رياضات و درس سلوك |
نشد توسن نفس رامم هنوز |
|
|
تن سفله طبع از تمناى شهد |
كند دم به دم تلخ كامم هنوز |
|
|
دل من اگر خلوت خاص و هوست |
چرا در غم خاص و عامم هنوز |
|
|
چرا هم چو موهوميان در طلب |
پى شهرت و فكر نامم هنوز |
|
|
از اين پنج حس در عذابم مدام |
مى حسرت و غم به جامم هنوز |
|
***
[وَاجْعَلْ ذَهابَكَ وَمَجيئَكَ فى طاعَةِ اللّهِ وَالسَّعْىِ فى رِضاهُ، فَانَّ حَرَكاتِكَ كُلَّها مَكْتُوبَةٌ فى صَحيفَتِكَ. قالَ اللّهُ تَعالى:
[يَوْمَ تَشْهَدُ عَلَيْهِمْ أَلْسِنَتُهُمْ وَ أَيْدِيهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ بِما كانُوا يَعْمَلُونَ] «1»، وَقالَ عَزَّوَجَلَّ أيْضاً: [وَ كُلَّ إِنسانٍ أَلْزَمْناهُ طائِرَهُ فِي عُنُقِهِ] «2»
رضاى حق در مشى
مشى و سفر و رفتن و برگشتنت را در طاعت حق و سعى در به دست آوردن رضاى حضرت اللّه قرار بده كه تمام حركاتت در نامه عملت ثبت مىشود، در قرآن مجيد آمده:
در روز قيامت زبانها و دستها و قدمهاى شما به آنچه از خوبىها و بدىها كردهايد گواهى مىدهند و نيز فرموده: هر انسانى خواه مؤمن و يا كافر با عملش تا ابد همراه است و چارهاى از اين داستان ندارد.
پی نوشت ها:
______________________________
(1)- نور (24): 24.
(2)- اسراء (17): 13.