دنيا در كلام سليمان عليه السلام‏

سليمان با مركب حكومتى در حركت بود، پرندگان بر سرش سايه داشتند، اجنه و مردم از دو طرفش در حركت بودند، به عابدى از عباد بنى‏اسرائيل گذشت، عابد گفت: پسر داود! به خدا قسم، خداوند ملك عظيمى به تو عنايت كرده.

سليمان فرمود: يك تسبيح در نامه عمل مؤمن بهتر است از ظواهرى كه به فرزند داود داده شده، آنچه به پسر داود داده‏اند از دست مى‏رود، ولى تسبيح خدا در نامه انسان باقى مى‏ماند «1».

پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود:

دنيا خانه كسى است كه خانه ندارد و به عبارت ديگر: خانه كسى است كه دل به آخرت نبسته و مال كسى است كه مال ندارد، جمع كننده آن بى‏خرد است، كسى‏كه آگاهى ندارد بر آن نيست، به ديگران دشمنى مى‏ورزد و كسى‏كه فهم ندارد به خاطر آن حسادت مى‏كند و كسى كه يقين ندارد براى آن مى‏دود .

و نيز آن جناب فرمود:

كسى‏كه صبح كند و تمام همّتش دنيا باشد، نزد خدا آدم بى‏مقدارى است، در اين حالت خداوند دلش را خانه چهار خصلت مى‏كند:

1- غصه‏اى كه قطع نشود.

2- گرفتارى به صورتى كه از آن آزاد نگردد.

3- فقرى كه غنا به دنبالش نباشد.

4- آرزويى كه به آخرش نرسد .

پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله روزى به جمع اصحاب وارد شد و فرمود:

از شما كسى علاقه دارد، خداوند كور دليش را معالجه و وى را صاحب بصيرت كند؟

بدانيد: هر كس تمام ميلش به جانب دنيا رود و آرزويش در اين خانه دراز شود، به همان مقدار كور دلى پيدا مى‏كند و هر آن كس نسبت به دنيا زهد بورزد و آرزويش را كوتاه نمايد، علم بدون معلم پيدا مى‏كند و هدايت بدون هادى مى‏يابد، بعد از من جمعى خواهند آمد كه مملكت جز به خونريزى و تكبر به دست نياورند و ثروت جز با فخر و بخل نيابند و محبت به غير خدا، جز به پيروى از هوا به دست نياورند، هر كس چنين زمانى را ديد و بر فقر حوصله كند در حالى‏كه توان غنى شدن داشته باشد و بر دشمنى بر غير حق استقامت كند در حالى كه قدرت بر محبت در او باشد و بر ذلت بندگى پايدارى نمايد، در حالى‏كه مى‏تواند عزت ظاهرى تحصيل كند و اين همه را براى خدا بخواهد، پروردگار عالم ثواب پنجاه صديق به او عنايت كند .

شخصى به حضرت على عليه السلام گفت: دنيا را برايم وصف كن، فرمود: چه بگويم از خانه‏اى كه سالم در آن ايمن نيست و مريض در آن پشيمان است، كسى‏كه در آنجا دچار فقر شود به غصه نشيند و هر كس داراى آن گردد گمراه شود، در حلالش حساب و در حرامش عقاب است‏ .