اگركسى اين گونه قرآن را بشنود، ديگر شخصيتى قرآنى و الهى مىشود.
« إِذَا سَمِعُواْ مَآ أُنزِلَ إِلَى الرَّسُولِ تَرَى أَعْيُنَهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ »
وقتى كه آيات نازل شده را مىشنوند و به هوش و مشاعر خود مىرسانند، قلب رقّت و حال پيدا مىكند. آثار حال، در گريه پيدا مىشود.
« تفيض » يعنى فيضان مىكند، اشك فراوان از ديدگانش جارى مىشود.
براى چه؟
« مِمَّا عَرَفُواْ مِنَ الْحَقِّ »
چون با شنيدن اين آيات، با انصاف، وجدان، هوش و درك خود حضرت حق و قيامت را مىشناسند و وقتى كه حضرت حق را شناختند، ديگر بىاختيار اشك آنان مىريزد.
« يَقُولُونَ رَبَّنَآ ءَامَنَّا فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّـهِدِينَ »
فرياد از باطن آنان بلند مىشود: خدايا ! ما به تو و همه شئون تو ايمان آورديم. ريشه « آمنّا » در سه حرف « امن » است، يعنى با وصل شدن به تو، از همه بلاهايى كه محصول گناه در دنيا است و از همه عذابها در امان قرار گرفتيم.
بعد چون دل، زبان و عمل ما راست مىگويند، وجود مقدّس خودت، با قلم
رحمت خود، ما را در گروه گواهان بنويس. يعنى آن پروندهاى كه پيامبران و ائمه عليهمالسلام دارند، در گوشهاى از آن اسم ما را نيز بنويس كه در قيامت اينان به مؤمن بودن ما نزد تو شهادت بدهند.
وقتى پيغمبر صلىاللهعليهوآله وارد محشر شود و شهادت بدهد كه اين شخص از امت و شيعه واقعى من و اولاد من است، آنها نيز شهادت بدهند، پرونده و وضع خود ما نيز شهادت بدهد، زمينى كه روى آن زندگى كرديم، خانه و دست و پاى ما ـ اينها نيز جزء گواهان هستند ـ آن گاه:
« فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّـهِدِينَ »
يعنى به ملائكهات بگو بيايند و ما را بو كنند، بفهمند كه ما فقط بوى تو و دوستان تو يعنى پيغمبر و ائمه عليهمالسلام را مىدهيم. اين را ثبت كن و در ما استقرار بده.