پایگاه اطلاع رسانی

استاد حسین انصاریان

اشك محسنين با تواضع در برابر حق

اشك محسنين با تواضع در برابر حق

اگركسى اين گونه قرآن را بشنود، ديگر شخصيتى قرآنى و الهى مى‏شود.

 « إِذَا سَمِعُواْ مَآ أُنزِلَ إِلَى الرَّسُولِ تَرَى أَعْيُنَهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ »

 وقتى كه آيات نازل شده را مى‏شنوند و به هوش و مشاعر خود مى‏رسانند، قلب رقّت و حال پيدا مى‏كند. آثار حال، در گريه پيدا مى‏شود.

« تفيض » يعنى فيضان مى‏كند، اشك فراوان از ديدگانش جارى مى‏شود.

براى چه؟

 « مِمَّا عَرَفُواْ مِنَ الْحَقِّ »

 چون با شنيدن اين آيات، با انصاف، وجدان، هوش و درك خود حضرت حق و قيامت را مى‏شناسند و وقتى كه حضرت حق را شناختند، ديگر بى‏اختيار اشك آنان مى‏ريزد.

 « يَقُولُونَ رَبَّنَآ ءَامَنَّا فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّـهِدِينَ »

 فرياد از باطن آنان بلند مى‏شود: خدايا ! ما به تو و همه شئون تو ايمان آورديم. ريشه « آمنّا » در سه حرف « امن » است، يعنى با وصل شدن به تو، از همه بلاهايى كه محصول گناه در دنيا است و از همه عذاب‏ها در امان قرار گرفتيم.

بعد چون دل، زبان و عمل ما راست مى‏گويند، وجود مقدّس خودت، با قلم
رحمت خود، ما را در گروه گواهان بنويس. يعنى آن پرونده‏اى كه پيامبران و ائمه  عليهم‏السلام دارند، در گوشه‏اى از آن اسم ما را نيز بنويس كه در قيامت اينان به مؤمن بودن ما نزد تو شهادت بدهند.

وقتى پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله وارد محشر شود و شهادت بدهد كه اين شخص از امت و شيعه واقعى من و اولاد من است، آنها نيز شهادت بدهند، پرونده و وضع خود ما نيز شهادت بدهد، زمينى كه روى آن زندگى كرديم، خانه و دست و پاى ما ـ اين‏ها نيز جزء گواهان هستند ـ آن گاه:

 « فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّـهِدِينَ »

 يعنى به ملائكه‏ات بگو بيايند و ما را بو كنند، بفهمند كه ما فقط بوى تو و دوستان تو يعنى پيغمبر و ائمه  عليهم‏السلام را مى‏دهيم. اين را ثبت كن و در ما استقرار بده.

منبع
  • پایگاه عرفان