بعد به همه لاييكهاى دنيا رو مىكنند، آنهايى كه از همه عالم هستى و حقايق آن فقط بدن و خواستههاى آن را انتخاب كردند، در نامه عمل خود هيچ چيزى ندارند. يعنى در انتخاب ديگرى قرار نگرفتند، بلكه يك چيز را انتخاب كردند و آن هم بدن است.
بدن اگر شكم و شهوت نداشت، انتخابش نمىكردند، چون خيلى از افراد، وقتى شكم نتواند غذاى لذيذ را قبول كند و چراغ شهوت نيز خاموش باشد، خودكشى مىكنند.
مىگويند: اين بدن را مىخواهيم چه كنيم؟ خودكشى در قديم نيز بوده و به
تناسب جمعيت، در زمان ما نيز هست.
آن كسى كه خدا ندارد، به قيامت و حقايق اعتقادى ندارد. وقتى عاشق دخترى مىشود و چند دفعه مىرود و مىآيد، آخرش مىگويند: اين دختر را به تو نمىدهيم، مىگويد: شهوت من نسبت به اين دختر تعطيل شده است، من مىخواستم زنده باشم كه با او ازدواج كنم، حالا كه نمىشود، پس اين بدن را براى چه كار مىخواهم؟ لذا خودش را مىكشد.
اين خودكشىهايى كه در اروپا، آمريكا و همه كشورها هست، دو ملاك دارد، ملاك اولش شهوت است و ملاك دوم كم ظرفيتى و فشار روانى است. چون نمىتواند پول در آورد و بخورد، در نتيجه نمىتواند به خواستههاى بدن خود جواب دهد، خود را مىكشد.
چرا خودت را مىكشى؟ دوستان لاييك و بىدين كه كمك نمىكنند، اما بيا درد خود را به مردم مؤمن بگو. بيشتر اين كلاس سازىها، درمانگاه سازىها، بيمارستان سازىها، مسجدها، مراكز مذهبى، خيريه و سرپرستى ايتام از همين مردم پاى منبرها درست شده است. درد خود را به اهل دين بگو.