جايگاه مؤمن نزد دين

امام عسگرى  عليه‏السلام مى‏فرمايد: وقتى آن بخش از ساختمان ساخته شود، اگر تمام اين جهان را يك لقمه كنند، به من بدهند كه به مؤمن واقعى بدهم، حيا مى‏كنم آن لقمه را در دهانش بگذارم ؛ چون مى‏ترسم كه حقّ او را ادا نكرده
باشم.

به شما بگويم: وقتى در حدّ خودتان، ظرف‏هاى خود را پر كنيد، به محض اين كه به خاطر ارزش‏هاى جهت دوم ساختمان شما كه به جنبه بشرى شما ارزش داده است، وارد بهشت مى‏شويد و جايگاه شما را به شما مى‏دهند، وقتى روى آن مبل‏هايى كه در زمان نزول قرآن مبل نبوده و قرآن حرفش را زده است، روى تخت‏ها، مبل‏ها و راحتى‏هاى بهشت مى‏نشينيد، همين كه نفس اول را مى‏كشيد، اين صدا را مى‏شنويد:

 « سَلَـمٌ قَوْلاً مِّن رَّبٍّ رَّحِيمٍ »

 بنده من ! من ربّ رحيم تو هستم، به تو سلام مى‏كنم.

در بخش دوم روايت مى‏فرمايد:

 « مَلْعونٌ مَنْ هَدَمَ بنيانَهُ »

 از رحمت خدا دور است، كسى كه اين ساختمان جهت دوم را خراب كند.

مؤمن شده بود، اما بعد بى‏دين شود، يا بى‏دين بوده و باز آن طرف وجود خود 
را بگذارد كه خراب بماند، ملعون است.