مباحثى در مناقب اهل بيت عليهم‏السلام

خاندان الهى

مجموعه مبحث ما در ارتباط با شخصيت الهى و ملكوتى پنج تن آل عبا  عليهم‏السلامو جمله كوتاه قرآنى درباره مأمومين اين امامان همام است. سعى شده است كه همه مطالب از كتاب خدا، گرفته شود. همه شما بزرگواران آيه شريفه نور را هم شنيديد و هم خوانديد و هم در كتيبه‏ها و كاشى مساجد ملاحظه كرده‏ايد، كه ابتداى آيه با اين جمله شروع مى‏شود:

 « اللَّهُ نُورُ السَّمَـوَ تِ وَالْأَرْضِ »

 خدا روشنايى مجموعه سماوات و زمين است.

در پايان آيه، كلمه نور را ـ از نظر ادبى ـ به خودش اضافه مى‏كند:

 « يَهْدِى اللَّهُ لِنُورِهِ‏مَن يَشَآءُ »

 البته اين « من يشاء » هر كس را بخواهم، به سوى نورم هدايت مى‏كنم، « لنوره » يعنى نور خدا. اين نورى كه اضافه به منِ خدا است، اضافه تشريفى است. خدا

هر كس را بخواهد به سوى نورش هدايت مى‏كند. اين هر كس را بخواهد، به معنى دلم مى‏خواهد، يا دلم نمى‏خواهد نيست، بلكه به اين معنا است كه هر كسى لياقت و شايستگى نشان بدهد، اهل طلب و خواستن باشد، من او را به نورم هدايت مى‏كنم.

اگر از پروردگار عالم بپرسيم: اين نور تو، اين نورى كه به وجود مقدس تو اضافه شده است، چه نورى است؟ پاسخ مى‏دهد: اين نور، نور ايمان، معرفت، اخلاق حسنه، كرامت، عزّت، عمل صالح و روشنايى باطن است.

مى‏گوييم: اين نور كجاست كه بندگانت را به اين نور هدايت مى‏كنى؟ اين نور در اين عالم بايد در جايى باشد كه در دسترس باشد، انسان بتواند آن را در اختيار و در آغوش بگيرد.

خدا در جواب مى‏فرمايد: آيه بعدى را نگاه كنيد. من آدرس اين نور را داده‏ام كه در كجا است.