حكايت اعمال در برزخ از مرحوم شيخ بهايى

مرحوم شيخ بهايى كتابى به نام « اربعين » دارد. چهارصد سال است كه نوشته شده است. شيخ از پرمايه‏ترين افراد بود، در اصفهان رحلت كرد، ولى وصيّت كرد كه بدنش را كنار قبر حضرت رضا  عليه‏السلام دفن كنند. يك ماه طول كشيد تا جنازه‏اش را به مشهد بردند. تابستان بود، اما اين جنازه در اين يك ماهى كه هزار كيلومتر از اصفهان، طبس و گناباد تا مشهد را طى كرد، سالم ماند. يعنى وقتى مى‏خواستند دفن كنند، گويى چند دقيقه قبل مرده است.

اين‏ها براى خود روحى ساخته بودند كه به بدن اشراف داشت، يعنى ملك الموت روح را از آنها مى‏گرفت، اما تسلّط آن روح بر بدن را نمى‏توانست بگيرد. روح نيز به بدن مى‏گويد: تازه بمان. بدن نيز مى‏ماند و مانند زمان زنده بودن كه بدن فرمان روح را اجرا مى‏كند و در تمام حركات، از روح فرمان مى‏برد، بعد از مرگ نيز همين طور است.

اين تسلّط را اهل ايمان، گريه، محسنين و اجتناب كنندگان از گناه دارند. يعنى آنهايى كه با گناه فاصله دارند كه هر چه گناه خيز برمى‏دارد، به آنها نمى‏رسد.
سرعت حركت اين‏ها به جانب خدا بسيار زياد و سرعت گناه نسبت به آنها بسيار كند است.

ايشان نقل مى‏كنند: يك بار به قبرستان تخت فولاد رفتم. اهل حال و اهل دل در آنجا محل خاصى را داشتند كه هنوز هست. شخص در آنجا بود كه شب‏هاى خاصى را به آنجا مى‏رفت و عبادت مى‏كرد، احيا مى‏گرفت.

مى‏گويد: به او گفتم: اين چند سالى كه به اينجا مى‏آيى، چيزى از اين قبرستان ديده‏اى؟ گفت: آرى، ديده‏ام. مى‏خواهى براى تو نقل كنم؟ جايش را نشان نمى‏دهم، اما فقط براى تو مى‏گويم.

اين‏ها اخلاق پروردگار را داشتند. اگر شما در خلوت، بدترين گناه را، به عدد ريگ‏هاى بيابان مرتكب شويد، خدا يك بار نيز آبروى شما را نمى‏برد. فقط يك بار خود را به خدا نشان بده و بگو كه من پشيمان هستم، اشتباه كردم و توبه مى‏كنم، مى‏گويد: همه آن گناهان را بخشيدم. آنها نيز اگر چيزهايى مى‏ديدند، نمى‏گفتند و به آبروى هيچ كس لطمه نمى‏زدند.