اثرات نور ايمان در قلوب

جوانى در گرماى سخت مدينه به جاى پيراهن، پوست گوسفند دبّاغى نشده را پوشيده بود. پيغمبر اسلام  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله با مردم نشسته بودند. اين جوان عبور مى‏كرد. حضرت فرمودند: اى اصحاب من ! آيا اين جوان اهل مكه است؟ آيا درآمدش در حدّى نبوده كه بتواند پيراهنى بخرد؟ من او را ديده بودم كه در خانواده‏اى
زندگى مى‏كرد كه پدر و مادرش تنها همين پسر را داشتند، بهترين لباس را به او مى‏پوشاندند و بهترين غذا را به او مى‏خوراندند.

هجده ساله و از خانواده ثروتمند بود. در مكه با من ديدار كرد، سخن خدا را شنيد و قبول كرد و اكنون به خاطر ايمان به خدا و من، با اين وضع مى‏سازد.

بعد اين جمله را در پايان گفتارشان فرمودند:

« هذا عبد نوّر الله قلبه بالايمان »

 اين مردى است كه پروردگار عالم دلش را با ايمان، نورانى كرده است.

دلِ نورانى، عاملى است كه چشم ببيند آن چه را كه توده مردم نمى‏بيند و گوش بشنود، آن چه را كه توده مردم نمى‏شنوند. پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله مى‏فرمايد:

 « المؤمن فانه ينظر بنور الله »

 مؤمن وقتى نگاه مى‏كند، با كمك نور خدا مى‏بيند.

مى‏بيند، اما ساكت است، نه اين كه مورد مشاهده‏اش را عَلم كند و در دنيا پر كند. كارى به كار مردم ندارد كه باطن آنها چگونه باطنى است، ولى مى‏بيند. يا صداهايى كه ديگران نمى‏شنوند، او مى‏شنود.