رضايت آسان خدا از بنده گنهكار

در دعاى كميل آمده است كه طول نمى‏كشد:

« يا سريع الرضا »

 هيچ كس از خدا زودتر راضى نمى‏شود.

من پدرى را سراغ داشتم كه سى و پنج سال، هر چه رفتند و گفتند كه از پسرش راضى شود، گفت: راضى نمى‏شوم. آخر هم با نارضايتى مرد. حالا حق و ناحق بودن را نمى‏دانم، يا بين زن و شوهر اختلاف مى‏شود، گاهى چندين سال طول مى‏كشد، بين دو برادر نزاع مى‏شود، سال‏ها قهر هستند و يكديگر را نمى‏بخشند، اما خدا مى‏گويد: اگر به عدد ريگ بيابان و ستارگان آسمان گناه آوردى، همان وقتى كه مى‏آيى تو را مى‏بخشم.

شب جمعه، ماه رمضان و شب احيا بيا تا ببخشم؟ نه. مگر روز عاشورا ماه رمضان و شب احيا و شب جمعه بود؟ وقتى «حرّ» به پسرش گفت: على ! چكمه‏ها را از خاك پر كن و به گردن من بيانداز و به سمت ابى عبدالله  عليه‏السلام ببر، چند قدمى آمد، به امام  عليه‏السلام عرض كرد:

 « هل لى من توبة »

 آيا قبولم مى‏كنى؟ امام فرمود: بله. اين بنده خداى ما است. كسى كه هيچ كس او را نمى‏شناسد.