معامله خدا با گنهكاران تواب

خدايا ! همه را گفتى، اهل ذكر، طاعت، شكر، عشق، محبت و نعمت. از ما گناهكاران چيزى نمى‏گويى؟ چرا نگويد؟

 « و أهل معصيتى لا أُويِسُهُمْ من رحمتى »

 آنهايى كه اهل گناه بودند، در گناه افتادند، گنهكار را كه نمى‏كشند. ما نفهميديم، جاهل و ضعيف بوديم، با ما چه مى‏كنند؟ چه جواب زيبايى داده

است: آنها را نااميد نمى‏كنم و دست رد به سينه‏شان نمى‏زنم. چه كار مى‏كند؟

 « ان تابوا »

 اگر با من آشتى كنند، برگردند و تصميم بگيرند كه بين آينده و گذشته كاملاً تفاوت بگذارند و آينده را داشته باشند. بقيه‏اش را از سه آيه قرآن استناد مى‏كنم.

اگر با چند گناه توبه كنند، توبه آنان را مى‏پذيرد؟ حدى هم ندارد يعنى اگر از هزاران گناه توبه كنند، آنها را مى‏بخشم. فقط گونه‏اى خاص از گناهش را مى‏گويد: به من ارتباطى ندارد، آن هم گناه ماليى است كه بين شما و مردم است. حل كردن آنها را خودت مى‏دانى و مردم، ولى چون امر من است كه مال مردم را نخور، بالاخره من نيز در اين زمينه امر كرده و ناچار به رسيدگى هستم.

اما گناهان بين من و خودت حدّى دارد كه با چند گناه بخشيده مى‏شويم؟ خداوند در قرآن كريم مى‏فرمايد:

 « إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا »

 چند گناه را مى‏بخشم را اصلاً مطرح نكنيد. اگر به تعداد ريگ‏هاى بيابان و ستارگان آسمان‏ها گناه داريد، با توبه واقعى من آنها را مى‏بخشم. كار من بخشيدن است. اگر بيايى و بگويى: ديگر اين كار را نمى‏كنم، من نيز مى‏گويم: ديگر تو را عذاب نمى‏كنم.