بند آمدن زبان جوان هنگام مرگ

به پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله عرض كردند: يا رسول الله ! جوانى در حال مرگ است، زبانش بند آمده است، هر كارى مى‏كنيم «لا اله الا الله » بگويد، نمى‏گويد. اين انسان دل سوز، با محبت و با رقّت قلب، سريع به خانه اين جوان آمد. به جوان فرمود: بگو «لا اله الا الله » نتوانست بگويد. حضرت به اصحاب رو كردند و پرسيدند: «أما كان يصلّى » آيا او بى‏نماز است؟ يعنى بى‏نماز، هنگام مردن، بى‏دين مى‏ميرد و لال مى‏شود و نمى‏تواند «لا اله الا الله » بگويد. اگر بگويد كه ديگر آن طرف كارى با او ندارند.

بعد پرسيدند: «أما كان يصوم » آيا روزه نمى‏گرفت؟ يعنى من كه پيغمبر هستم، به شما بگويم: روزه‏خور، بى‏دين از دنيا مى‏رود. پرسيدند: «أما كان يزكّى » حساب مالى نداشته است؟ يعنى حقّ خدا و پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله را خورده است؟ جواب دادند: ما مى‏ديديم نماز مى‏خواند، روزه مى‏گرفت و خمس مى‏داد.

به سراغ علّت ديگرى برويم. چرا راهش را به سوى خدا بسته است؟ فرمود: آيا عاقّ والدين است؟ با پدر و مادر به ناحق درگير بوده است؟ كسى عرضه داشت: بله، يا رسول الله ! فرمود: مادرش را بگوييد بيايد. يعنى اول مادر ؛ چون خيلى زحمت كشيده است، نُه ماه ما را با آن بار سنگين، در رحم خود نگهداشته است و وقت زاييدن ما، بارها تا نزديكى مردن رفته، دو سال شير به ما داده و شب
را بارها بيدار شده است.

مادر آمد. حضرت فرمودند: «هلاّ عفوت عنه » مادر ! از او نمى‏گذرى؟ ببين كه چگونه گير افتاده و دارد بيچاره مى‏شود؟ يعنى اى مردم ! هنوز درب رحمت خدا به روى عاقّ والدين بسته نيست، مى‏شود نجاتش داد. مادر چيزى نگفت، جمله دوم:

 «أَللِنّار حَمَلْتَهُ تسعة أشهر »

 نُه ماه بار او را در رحم كشيدى كه به آتش دوزخ بسوزد؟ براى چه او را زاييدى؟

باز چيزى نگفت. فرمود:

 «أَللِنار أَرْضَعْتَه سنتين »

 براى اين كه به جهنم برود، دو سال به او شير دادى؟ بعد پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله با حالت عاطفه و نگرانى شديد به او فرمود: «فَأَيْنَ رَحْمَةُ الاُمّ » پس كجاست آن رحم مادرى؟ مادر نگاهى به جوانش كرد، زير لب گفت: خدايا ! او را ببخش. مرا خيلى اذيت كرد، اما دلم نمى‏آيد كه او را به جهنم ببرى.

مادر دلش نمى‏آيد كه فرزندش به جهنم برود، آن گاه خدا دلش مى‏آيد كه بنده‏اش به جهنم برود؟ اگر كسى به جهنم برود، با پاى خودش رفته خدا او را نبرده است.