كسى در مسجد پيغمبر صلىاللهعليهوآله تا نماز جماعت صبح را مىخواند، سريع مىرفت. روزى آمد برود، حاكم مدينه جلوى او را گرفت، گفت: چرا به نماز توهين مىكنى و نمىنشينى تعقيبات بخوانى؟ به گريه افتاد، گفت: چرا گريه
مىكنى؟ گفت: نبايد به اينجا مىكشيد كه تو در زندگى من فضولى كنى. از فضولى تو گريه مىكنم. من و همسرم همين يك پيراهن را داريم، من به مسجد مىآيم و نماز اول را مىخوانم، بعد به خانه مىروم، لباسم را به همسرم مىدهم، او به تن كند و نمازش را بخواند كه قضا نشود.
گفت: اين طور نمىشود بروى. پنجاه دينار از بيت المال به او داد و گفت: برو مشكل خود را حل كن. به خانه آمد، سريع پيراهن را به همسرش داد و گفت: نماز را بخوان كه سپيده دميد. نماز را خواند. هشتاد درهم را جلوى همسرش گذاشت. او گفت: اين چيست؟ گفت: حاكم داده است. زن گفت: اشتباه كرده
است. پروردگار عالم پرونده ما را با فقر نوشته است، براى چه صبر نكردى و از خدا برگشتى و پول بيت المال را گرفتى؟ چرا به لقمه نانى كه خدا داده، قناعت نكردى؟ تو دين ندارى؟ برو پس بده. گفت: چشم خانم. در اين شعر بايد به دنبال اين گونه زنان بگرديم!
اى نسيم سحر آرامگه يار كجاست
منزل آن مه عاشق كش عيار كجاست
نماز جماعت تشكيل شد. اولين بارى بود كه پيغمبر صلىاللهعليهوآلهدير كرده بودند. به اميرالمؤمنين عليهالسلام عرض كردند: حبيب خدا كجاست؟ فرمود: حتما در خانه است. خانه حضرت به مسجد چسبيده بود، كسى رفت و عرض كرد: يا رسول الله ! به مسجد نمىآييد؟ فرمود: نه. عرض كرد: خود شما فرموديد: اگر نفرات نماز جماعت از ده نفر بگذرد، نمىتوانند ثواب يك ركعت آن را بنويسند. چرا نمىآييد؟ فرمود: سه شبانه روز است كه چيزى نخوردهام، طاقت ندارم كه نمازم را ايستاده بخوانم و مىخواهم نشسته بخوانم. آيا فقر باعث فساد است؟
فقيرانِ با فرهنگ، از خدا راضى هستند. نان و پياز را مىخورد. گرسنه مىخوابد، اما نيمه شب بلند مىشود و در همان خانهاى كه از سقفش خاك مىريزد، مفاتيح را باز مىكند و دعاى ابوحمزه را مىخواند و ملائكه بلند بلند گريه مىكنند. اين مفسدان خيابانى دچار هواى نفس، شرك و كفر هستند، نه دچار فقر. عدهاى نيز مأمور خارجىها هستند، شما غرب را نمىشناسيد، آنها كه مىگويند: ما از ندارى و فقر به گناه تن دادهايم، زندگى اغلب آنها با دستهاى پنهان اسرائيل و پولهاى پاكستان و آمريكا و انگليس اداره مىشود. آنها مأمور آلوده كردن ظاهر اين مملكت هستند. سر خود را كلاه مىگذاريم، كدام فقر؟
كشور ما يكى از ثروتمندترين كشورها است. چرا تا كنون فقر فقراى با فرهنگ را معالجه نكردهايم؟ فقر فساد نمىآورد و الا فقيرانى در اين مملكت هستند كه اگر نماز شب آنها نبود، زمين ما را فرو برده بود. اگر ناله آنها نبود، بارانى نازل نمىشد.
گفت: ببر پس بده. گفت: چشم. گفت: اين پنجاه دينار را آوردى كه خدا را از اين خانه بيرون كنى؟ آمد به حاكم گفت: همسرم قبول نكرد، مىگويد: ما تا به حال از گرسنگى نمرديم، بالاخره نان بخور و نميرى خورديم. اگر چه مدتى است كه نتوانستيم لباسى بخريم. قبلاً همين يك لباس را نيز نداشتيم. تا به حال عرفان به اين عظمت ديدهايد؟
اين مدعيان در طلبش بىخبرانند
كان را كه خبر شد، خبرى باز نيامد
خانقاهها مىگويند: عرفان نزد ما است. من مهمترين خانقاههاى ايران را ديدهام. والله هيچ چيزى از عرفان در آنجا نديدم. اينها مدعيان عرفان هستند، با گردن كج، لباس مندرس، محاسن بلند و نازك كردن پشت چشم، مىخواهند خود را عارف جلوه بدهند. من به خانه آنها رفتم. با آنها به سفر رفتم، اما عرفانى نديدم. فريب آنها را نخوريد. فقط قرآن و اهلبيت عليهمالسلام را ملاك و راهنما قرار بدهيد.
به شوهرش گفت: فقر ما « سرّ من اسرار الله » است، چرا آن را فاش كردى؟ آبروى خدا را نزد حاكم بردى. مرد گفت: برخيز اين لباس را بپوش و نماز بخوان، گفت: حال كه سرّ ما فاش شد، از ماندن در اين دنيا سير شدم، آيا حاضر هستى با هم از خدا بخواهيم كه مرگ ما را برساند؟ گفت: آرى، اما چگونه؟ زن
سر خود را به سجده گذاشت و گفت: خدايا ! ما اشتباه كرديم كه سرّ تو را فاش كرديم، ما را ببخش و از اين دنيا ببر. سپس هر دو از دنيا رفتند.
پس آن چه كه سبب تمام گناهان است، عشق غيرمنطقى به دنيا است:
« حبّ الدنيا رأس كل خطيئة »