روزى پاك در اختيار مؤمن

در حالى كه پروردگار مى‏فرمايد: من روزى شما را « من الطيّبات » قرار داده‏ام:

 « كُلُواْ مِنَ الطَّيِّبَـتِ وَ اعْمَلُواْ صَــلِحًا »

« كُلُواْ مِمَّا فِى الْأَرْضِ حَلَـلاً طَيِّبًا »

حضرت على  عليه‏السلام وقتى لقمه‏اى مى‏خورد، در باطنش مانند نور مى‏شود. آن كسى كه لاشه مرده را كه نجس و حرام است، مى‏خورد، دلش را مى‏ميراند و خودش نيز اخلاق حيوانات را پيدا مى‏كند. مانند بعضى از اين خارجى‏ها كه شب و روز گوشت خوك مى‏خورند و هيچ غيرتى نسبت به ناموس خود ندارند. دل با خوردن لاشه مى‏ميرد و بى‏نور و بى‏صفا مى‏شود.

پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله مى‏فرمايد:

« القلب القاسى بعيد من الله و بعيد من الجنة و قريب من النار »

 اين دل سنگ شده و از خدا و بهشت دور مى‏شود و دل او به شيطان نزديك مى‏شود. مى‏گوييد: براى چه اين همه جنگ، نزاع و سندسازى مى‏كنى؟ مى‏گويد: فداى پول بشوم، همه مى‏برند، چرا من نبرم؟ مفهوم حرف او اين است كه خدا توان كارگردانى و روزى دادن مرا ندارد، لذا من بايد نجس‏خور شوم.

خدا اسم اين گونه روزى را « لِمَن يَشَآءُ وَ يَقْدِرُ » گذاشته است. كم و محدود است. آيا خدا توان دادن اين روزى را ندارد؟