اختيار محبوب در سخت‏ترين شرايط

« محمّد بن ابى عمير » يكى از برجسته‏ترين افرادى است كه تاريخ نمونه او را كمتر به ياد دارد . كتب رجالى از او مسائل مهمّى نقل كرده‏اند كه در اينجا به ترجمه مقاله « رجال الكشى » درباره او اكتفا مى‏كنيم : على بن الحسن مى‏گويد :  ابن ابى عمير به خاطر جانب‏دارى از حق گرفتار و به حبس محكوم و از نابسامانى وضع زندان و شكنجه دچار بلاهاى زيادى شد . آنچه داشت به حكم خليفه ستمگر مصادره شد ، از ميان اموال او كتاب‏هاى گرانبهايى كه در حديث تأليف كرده بود نيز به غارت رفت . او نزديك به چهل جلد از نوشته‏هايش را از حفظ داشت كه از بازگوشده‏هاى آن كتب ، تحت عنوان « نوادر » ياد مى‏شود . فضل بن شاذان كه خود از كم نظيرترين عاشقان بود مى‏گويد : از محمّد بن ابى عمير نزد حاكم وقت شكايت شد كه او نام تمام شيعيان را در عراق مى‏داند ، او را گرفتند و گفتند از تشكيلات شيعه پرده‏بردار ، امتناع كرد ، عريانش كردند و او را بين دو درخت آويختند و صد ضربه تازيانه زدند ، فضل مى‏گويد : ابن ابى عمير گفت : وقتى مرا مى‏زدند و تازيانه‏ها را يكى پس از ديگرى فرود مى‏آوردند درد شديدى مرا گرفت ، كم مانده بود كه اسرار شيعه را فاش كنم ؛ امّا ناگهان نداى « محمّد بن يونس بن عبدالرحمان » را شنيدم كه گفت : اى محمّد بن ابى‏عمير ! به ياد ايستادن در برابر محضر الهى باش . از اين ندا قوّت گرفتم و بر آنچه بر من رفت استقامت كردم و از اين
بابت خداى بزرگ را شكر مى‏كنم . فضل بن شاذان مى‏گويد : بر اثر آن گرفتارى بيش از صدهزار درهم به او زيان وارد شد . هم چنين فضل بن شاذان مى‏گويد : وارد عراق شدم ، كسى را ديدم شخصى را مورد عتاب قرار داده و مى‏گويد : تو مرد صاحب عيالى و كسب و درآمد تو براى آنان از راه نوشتن است ، مى‏ترسم كه طول سجده‏هايت به ديدگانت ضربه وارد كند !! چون او سخن خود را تكرار و بر آن اصرار ورزيد گفت : چقدر با من حرف مى‏زنى واى بر تو ، اگر بنا بود با سجده طولانى چشم كسى از بين برود ؛ بايد تاكنون
چشم ابن ابى عمير از بين رفته باشد !! چه گمان دارى درباره كسى كه بعد از نماز صبح سجده شكر مى‏كند و تا هنگام زوال آفتاب سر برنمى‏دارد . آرى ، اينان از بى‏نظيرترين افرادى بودند كه محبوبى به جز خدا نداشتند و هر محبّتى را براى او مى‏خواستند و هيچ‏گاه با همه پيشامدها و سختى‏ها چيزى را بر حضرت او ترجيح نمى‏دادند  .