گناه و سبب آن - جلسه بیست و نهم (1) – (متن کامل + عناوین)

شيعيان واقعى

و دورى از معاصى

تهران، حسينيه على اكبر  عليه‏السلام (جوانان) دهه اول جمادى الاول 1424

الحمدلله رب العالمين و صلّى الله على جميع الانبياء والمرسلين و صلّ على محمد و آله الطاهرين.

امام صادق  عليه‏السلام شيعه واقعى را با چند صفت معرفى مى‏فرمايد:

« شيعتنا اهل الورع و الاجتهاد » (1 )

شيعيان ما مردم پاك دامنى هستند وبا حرام و معصيت آشتى ندارند.

سه پند از پيامبر

زنى در مسجد به محضر رسول خدا  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله عرض كرد: يا رسول الله  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله مرا نصيحت كنيد؟

پيامبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله سه برنامه را براى آن زن فرمود:

اول: « اهجرى المعاصى فانها افضل الهجرة » ( 2)

هجرت يعنى دورى. هجران كه در شعرهاى فارسى هم آمده، به معنى دورى است. مى‏گويند مؤمنان از مكه به مدينه مهاجرت كردند يعنى دور شدند.

انواع هجرت

خداوند متعال در سوره نساء مى‏فرمايد:

« وَمَن يُهَاجِرْ فِى سَبِيلِ اللَّهِ يَجِدْ فِى الْأَرْضِ مُرَ غَمًا كَثِيرًا وَسَعَةً وَمَن يَخْرُجْ مِن بَيْتِهِ مُهَاجِرًا إِلَى اللَّهِ وَ رَسُولِهِ ثُمَّ يُدْرِكْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَّحِيًما » ( 3)

كسى كه از خانه يا شهر خود دور شود براى اين كه به طرف خدا و پيغمبر و دين حق برود و در حال نزديك شدن به خدا و پيامبر بميرد، پاداش او به عهده شخص پروردگار است.

هجرت بسيار ارزش دارد كه پيغمبراسلام  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله مى‏فرمايد:

كسى مى‏بيند در شهر خودش به دين او لطمه مى‏خورد و راه حفظ دين او در هجرت است. براى حفظ دين بايد مهاجرت كند.

هجرت ديگر اين است كه انسان درستكارى مى‏گويد: من رشته علومى كه مى‏خواهم با فراگيرى آنها به بندگان خدا خدمت كنم نيست. براى به دست آوردن دانش سفر مى‏كند، اين هجرت علمى است و بسيار ارزش دارد.

اما پيغمبر اكرم  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله مى‏فرمايد:

از ميان هجرت‏ها يك هجرت هم مادى است. يعنى كسى در شهر خودش كار و كاسبى ندارد و مشورت مى‏كند، به اين نتيجه مى‏رسد با اين پاكى و سلامتى كه دارد كالايى به مشهد ببرد و از مشهد جنس به اصفهان ببرد، درآمدش در حد رضايت مى‏شود. اين يك هجرت براى خداست. يعنى به حرام يا گناه آلوده نشود. اين سه هجرت است كه در قرآن مطرح است.

1ـ هجرت براى حفظ دين

بنابراين يك هجرت براى حفظ دين است كه در سوره نساء مى‏فرمايد:

« وَمَن يَخْرُجْ مِن بَيْتِهِ مُهَاجِرًا إِلَى اللَّهِ وَ رَسُولِهِ ثُمَّ يُدْرِكْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَّحِيًما »

2ـ هجرت براى علم

و يك هجرت براى علم است كه در سوره توبه مى‏فرمايد:

« فَلَوْلاَ نَفَرَ مِن كُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَّائِفَةٌ لِّيَتَفَقَّهُواْ فِى الدِّينِ وَ لِيُنذِرُواْ قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُواْ إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ » ( 4)

چرا يك عده‏اى از شهر خود به جاى ديگر كوچ نمى‏كنند كه دانا بشوند و به شهر خودشان برگردند و مردم را هدايت كنند.

3ـ هجرت اقتصادى

يك هجرت براى اقتصاد است كه در سوره جمعه مى‏فرمايد:

« فَإِذَا قُضِيَتِ الصَّلَوةُ فَانتَشِرُواْ فِى الْأَرْضِ وَ ابْتَغُواْ مِن فَضْلِ اللَّهِ وَ اذْكُرُواْ اللَّهَ كَثِيرًا لَّعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ » (5 )

فضل اللّه در آيه به معناى روزى خداست.

 پی نوشت ها:

( 1) ـ بحار الأنوار: 65/167، باب 19، حديث 23؛ صفات الشيعة: 2، حديث 1؛ «عن أبي بصير قال قال الصادق  عليه‏السلام شيعتنا أهل الورع و الاجتهاد و أهل الوفاء و الأمانة و أهل الزهد و العبادة أصحاب إحدى و خمسين ركعة في اليوم و الليلة القائمون بالليل الصائمون بالنهار يزكون أموالهم و يحجون البيت و يجتنبون كل محرم.»

(2 ) ـ الدر المنثور في تفسير المأثور: 5/205، ذيل آيه 41 سوره احزاب؛ «و أخرج الطبراني عن أم أنس رضى الله عنها انها قالت يا رسول الله أوصني قال اهجرى المعاصي فإنها أفضل الهجرة و حافظي على الفرائض فإنها أفضل الجهاد و أكثري من ذكر الله فإنك لا تأتين الله بشيء أحب اليه من كثرة ذكره.»

هم چنين آمده: كنز العمال: 16/657، حديث 46265؛ «أفضل الاسلام ان يسلم المسلمون من لسانك ويدك، وأفضل الهجرة أن تهجر ما كره ربك، والهجرة هجرتان: هجرة الحاضر، وهجرة البادي، فهجرة البادي أن يجيب إذا دعي ويطيع إذا أمر، وهجرة الحاضر أعظمها بلية وأفضلها أجرا.»

(3 ) ـ نساء 4 : 100؛ «و هر كس در راه خدا هجرت كند ، اقامت‏گاه‏هاى فراوان و فراخىِ معيشت خواهد يافت . و كسى كه از خانه خود به قصد مهاجرت به سوى خدا و پيامبرش بيرون رود ، سپس مرگ او را دريابد ، مسلماً پاداشش بر خداست ؛ و خدا همواره بسيار آمرزنده و مهربان است .»

(4 ) ـ توبه 9 : 122؛ «چرا از هر جميعتى گروهى [ به سوى پيامبر  ]كوچ نمى‏كنند تا در دين آگاهى يابند و قوم خود را هنگامى كه به سوى آنان بازگشتند ، بيم دهند ، باشد كه [ از مخالفت با خدا و عذاب او  ]بپرهيزند .»

( 5) ـ جمعه 62 : 10؛ «و چون نماز پايان گيرد ، در زمين پراكنده شويد و از فضل و رزق خدا جويا شويد و خدا را بسيار ياد كنيد تا رستگار شويد .»

ادامه دارد . . .