اخلاص در كلمۀ توحيد

شيخ صدوق در کتاب «ثواب الاعمال» نقل مي‌كند كه حضرت فرمود:

«من قال لا اله الا الله مخلصاً»

تمام محدوديت‌هاي مثبت در همين يک کلمة پرمغز نهفته است. اگر حدودی در کار نباشد، اساس نظام عالم به هم مي‌ريزد. محدوديت برآورده از عدالت پروردگار است؛ این‌که باران آرام آرام بيايد و زمين‌ها را سيراب کند، مقداری نیز براي سفره‌هاي زيرزميني فرو برود؛ آن‌گاه باران قطع می‌شود که زمين‌ها نابود نشوند. اين محدوديت‌هاي الاهي عين عدالت و حکمت است.

گفته‌اند که: از توليد بیش از اندازة زمين، صد و سي و هشت متر نمک در كره زمين انبار مي‌شود؛ يعني حتي آسمان خراش‌ها هم زير نمک مي‌رود. توليد هم باید تابع اندازه و حدود باشد. نمک باید توليد شود؛ حيوانات و انسان‌ها به آن نیاز دارند. مازاد آن نیز در آب دريا می‌رود و آب دريا را شور نگاه می‌دارد، تا آب دريا نگندد و موجودات نميرند. ميلياردها سال است که خدا نمک و شوري را در دریا در يک حدّ و اندازة معين نگاه داشته است. اين امر تابع اندازه و حدودی است که خدا مقرر کرده است.

حضرت مي‌فرمايد:

«من قال لا اله الا الله مخلصاً دخل الجنة»

کسي که با اخلاص وارد توحيد شود، وارد بهشت مي‌شود. بعد پيامبر اكرم9 اين «مخلصاً» را معنا مي‌فرمايد:

«إخلاصه بها أن يحجزه لا اله الا الله عمّا حرّم الله»

این بخش فرمایش ایشان به توضیح نیاز دارد.