يک جوان در هجده سالگي، اوایل بعثت پيامبر به رسول خدا9 ايمان آورد و قرآن را قبول کرد. او تک پسر و خيلي جوان زيبا و آراستهاي بود. پدر و مادرش هم ثروتمند بودند. هر نصيحتي به كار بردند تا او از پيامبر جدا شود، نشد. جوان گفت: من پيامبر را از شما دو نفر خيلي بيشتر دوست دارم. اصلاً من فناي در پيامبر شدهام.
يک روز رسول خدا9 به او فرمود: تکليف الاهي داري از مکه به مدينه بروي. گفت: چشم. همان روز حرکت کرد و به مدينه رفت و مدينه را آمادة ورود پيامبر کرد. پذيرش اسلام مردم مدينه از كوشش بيدريغ اين جوان بود؛ تا پيامبر هجرت کرد. در سال دوم هجري، عموي اين جوان زيباي آراسته به مدينه آمد و به پيامبر گفت: پدر و مادر او از دوري جوان خود دق ميکنند او را تحويل من بدهيد تا او را بازگردانم. پيامبر صدايش کرد و فرمود: عمويت آمده و ميگويد پدر و مادرت نگران تو هستند. جوان گفت: اي رسول خدا! از خدا بپرس من چه كنم؟
جبرئيل نازل شد گفت: يارسول الله! مصعب براي من است؛ نه از پدر و مادرش. او در کنار حضرت حمزه سيدالشهداء در جنگ احد شهيد شد و اكنون ميليونها نفر در مدينه، قبرستان احد، او را زيارت ميكنند. قبرش كنار قبر حضرت حمزه است.
اینان از جملة کسانیاند که حضرت امیر در وصفشان فرمودهاند:
«عَظُمَ الْخَالِقُ فِي أَنْفُسِهِمْ فَصَغُرَ مَا دُونَهُ فِي أَعْيُنِهِمْ»