يکي از زيباترين متنهاي شيعه، خطبة متقين اميرالمؤمنين7 است. ارزش اين خطبه هم در اين نکته است که حضرت صفات اهل تقوای عالم را در صد و ده برنامه بيان کرده است كه با حروف ابجدي کلمة علي، مساوي است. يک مورد دربارة اهل تقوا ميفرمايد:
«عظم الخالق في انفسهم فصغر ما دونه في اعينهم»
خدا در درون آنها بزرگ است، و غيرخدا در چشم آنها حقیر و کوچک است. يعني غيرخدا اصلاً راهی به آنان ندارد. فقط خدا در باطن آنها هست. از اینرو آنان هيچ چيزي را بر خدا نميتوانند مقدم کنند. با آن معرفت و حال و ارتباطي که دارند همه چيز زندگی را بعد از خدا قرار ميدهند.
پدر و مادر را دوست دارند اما اگر پدر و مادر به يک جلسة گناه يا به يک کاسبي حرام دعوتشان کند، خيلي راحت ميگويد معبود ما فرموده:
(وَ إِنْ جاهَداكَ لِتُشْرِكَ بي ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ فَلاتُطِعْهُما)
حرف پدر و مادرت را در اين زمينهها گوش نكن. گوش هم نميدهد. پدر ميگويد: نفرينت ميکنم و نفرينش کند. مادر ميگويد: نفرينت ميکنم و نفرينش کند. نفرين پدر و مادري که فرزندشان را به گناه دعوت ميکنند، ارزشی ندارد.