نگاهي هم اميرالمؤمنين (ع) دربارۀ قرآن دارد كه ميفرمايد:
«الا ان فيه علم ما يأتي و الحديث عن الماضي و دواء دائکم و نظم ما بينکم»
قرآن مجيد، چهار در را به روي شما باز ميکند. يکي در دانش آينده را؛ نه حوادث آينده را. ديگري خبر گذشته را تا ابتداي آفرينش؛ داروخانهاي را در اختيار شما ميگذارد که تمام دردهايتان را دوا کنيد؛ و زندگي شما را نظم ميدهد و از اين پراکندگي و بينظمي در ميآورد.
در هر صورت ما با يک دريايي روبهرو هستيم که نه ساحل دارد ونه میتوان به عمق آن دسترسي پيدا کرد.
من در تفسير خود مثلاً به اولين آيهاي که کلمه بنياسرائيل در آن است رسيدم، از يهود زمان موسي تا زمان صهيونيستهاي آمريکا را به صورت سير تاريخي کاملا توضيح دادم؛ يا در آيه:
(وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً)
در كلمه (بِالْوالِدَيْنِ) جايگاه پدر و مادر؛ حقوق پدر و مادر؛ نقش پدر و مادر در نسل بعد از خود؛ همۀ اینها را به شکل فراگير توضيح دادم.
بيشترين علوم قرآن هم در جزء بيستم به بعد است. يعني عجايب قرآن آنجاست که متأسفانه اكثر مفسران از جزء بيست به بعد را كمتر توضيح دادهاند.