ناسپاسى قوم سبأ

اين عذاب شديد ، دو شكل عذاب است كه اسم نوع اول ، عذاب استيصال است كه در قرآن ، به اين عذاب زياد اشاره شده است . جاى عذاب استيصال در دنياست ؛ يعنى شخص را به بلايى گرفتار مى‏كنند كه راه خروج از آن به روى او بسته باشد و هيچ راهى براى خروج نداشته باشد .

قرآن مجيد ملت‏هايى را اسم مى‏برد كه براساس ناسپاسى ، دچار اين عذاب استيصال شدند . شما نگاهى به آيات سوره مباركه سبا بيندازيد . داستانى را از مملكت سبا و آبادى آن مملكت و فراوانى ارزاق و ميوه‏هاى آنها ذكر مى‏كند كه گويا گوشه‏اى از بهشت را دارد تعريف مى‏كند .

خدا در قرآن مى‏فرمايد : دو طرف تمام خيابان‏ها ، كوچه‏ها و جاده‏هايى كه به مناطق نزديك كشيده شده بود ، انواع درختانِ پرميوه وجود داشت كه مردم گاهى براى عبور از اين جاده‏ها ، مجبور بودند مواظب سر خود باشند كه ميوه‏هاى زيادى كه خودش جدا مى‏شد ، روى سر آنان نريزد و بخور آن را نداشتند ، چون تمام خانه‏ها پر از نعمت بود .

براى آبيارى باغ‏ها ، زمين‏هاى زراعتى ، خيابان‏ها و كوچه‏ها ، كارى جالب كرده بودند ؛ تمام آب‏هاى فراوان منطقه را با ساختن سدّ عظيمى به نام سدّ « ارم » مهار كرده بودند . ميليون‏ها ليتر آب خوشگوار پشت سدّ بود و به همه جا كانال كشى كرده بودند و تمام اين باغ‏ها و باغستان‏ها و درختانِ دو طرف جاده‏ها را آب مى‏دادند .

خدا در قرآن كريم از اين مملكت تعريف‏هاى زيادى مى‏كند . چند پيغمبر  و هشدار دهنده آمدند و به مردم اين منطقه گفتند : كفران نعمت نكنيد . شما كه بر سر چنين سفره بى‏نظيرى نشسته‏ايد ، اين مجموعه نعمت‏ها را در راه همان كسى كه به شما مرحمت كرده است خرج كنيد . بخوريد ، بياشاميد ، بپوشيد و ميهمانى بگيريد ، اما به اندازه باشد .

سپس وقتى كه از اين نعمت‏ها نيرو گرفتيد ، خدا را عبادت كرده ، به مردم نيز خدمت كنيد . اما اين قوم انبيا را مسخره ، توهين و تحقير كردند ، بر بازيگرى خود افزودند و گناهان خود را گسترده‏تر كردند . از ناحيه و منطقه شكر بيرون آمدند و در منطقه ناسپاسى نسبت به نعمت‏ها ماندند .

خداوند متعال نيز لشگر كشى كرد . لشگر كشى او خيلى جالب است ؛ يعنى وقتى جامعه‏اى از چشم رحمت او بيافتد و ديگر براى خود ارزشى باقى نگذارد ، پروردگار عالم وقتى مى‏خواهد آنها را به عذاب استيصال دچار كند ، سربازان بسيار معمولى و عادى را مأمور مى‏كند ، مى‏گويد : كل منطقه را نابود كنيد .