زندگى در خسارت، بدتر از حيوانيت

ما مى‏بينيم اتفاقا خيلى‏ها در دنيا ، خانه‏هاى سنگين و پول ، ثروت ، مال ، مقام و مكنت حسابى دارند ، پس چرا خدا در قرآن مى‏فرمايد : تمام سرمايه‏هاى وجود خود را در دنيا از دست داده و تباه كردند ؟ اين آدمى كه اين زندگى را دارد ، مگر  كيست كه اين زندگى را دارد ؟ خدا در قرآن مجيد مى‏فرمايد :

 «أُوْلئِكَ كَالأَنْعَـمِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ»

 انسانى كه اين زندگى را ندارد ، مانند حيوانات ، شكم چران و شهوتران هستند و اين زندگى در اين فضا ، بازدهى ندارد و همه سرمايه‏هاى خود را دارد از دست مى‏دهد .

براى اين گونه موجودى ، سود ندارد . وقتى ثروت ، خانه ، ملك و زمين، سودى مثبت براى من نداشته باشد و فقط در مسير شكم و شهوت باشد ، اين زندگى ، زندگى انسانى نيست كه بگوييم سودى دارد . اين چه زندگى است كه هيچ سودى ندارد ؟ در نهايت مى‏خواهد بگويد : خيلى زحمت كشيدم و عرق ريختم ، من نيز پاداش مى‏خواهم ، مى‏گويند : معده و شهوت تو همراه توست ، عمر خود را براى اين دو تا هزينه كردى ، دست خود را دراز كن و پاداش خود را از اين دو تا بگير . شكمى كه در قيامت گرسنه ابدى است و شهوتى كه ديگر در آنجا اثرى ندارد ؛

 «هَلْ أَتَيكَ حَدِيثُ الْغَـشِيَةِ * وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ خَـشِعَةٌ * عَامِلَةٌ نَّاصِبَةٌ * تَصْلَى نَارًا حَامِيَةً * تُسْقَى مِنْ عَيْنٍ ءَانِيَةٍ * لَّيْسَ لَهُمْ طَعَامٌ إِلاَّ مِن ضَرِيعٍ»

 غذاى اين‏ها در قيامت ، گياه خشكى است كه در زمين جهنم روييده مى‏شود . اين گياه به قدرى سفت است كه آتش جهنم آن را نمى‏سوزاند . گياه نسوزى است . اين قابل خوردن است ؟ نه ، ولى به او مى‏خورانند .

خدا در قرآن مى‏فرمايد :

 «لاَّ يُسْمِنُ وَ لاَ يُغْنِى مِن جُوعٍ»

 شكم اين‏ها را از اين گياه پر مى‏كنند كه نه به وزن آنان اضافه مى‏شود و نه گرسنگى از آنها برطرف مى‏شود .