هدف اساسى اسلام نسبت به خانواده‏

زندگى مسالمت آميز، و رفتار حكيمانه، و پيوند عاشقانه در كانون خانواده، و در فضا و عرصه‏ى خانه، از هدف‏هاى اساسى و ريشه‏اى فرهنگ الهى است، و كسى كه به اين حقيقت با ديده‏ى دقت و نظر عقلى بنگرد و آن را بكار گيرد، انسانى متدين و متعهد است، و هر گاه شخصى اين واقعيت را ناديده انگارد، بدون شك از نظر ايمانى ضعيف و فاقد ارزش مذهبى و اخلاق انسانى است.

پيامبر اسلام مى‏فرمايد:

«كلما ازداد العبد ايماناً ازداد حباً للنساء:»

هر چه ايمان و اعتقادات مذهبى انسان اضافه شود و قدرت يابد، به همان اندازه نسبت به همسرش مهربانتر مى‏شود.

و نيز از آن حضرت روايت شده:

«احسن الناس ايماناً احسنهم خلقاً، و الطفهم باهله و انا الطفكم باهلى:»

مؤمن‏ترين مردم كسى است كه اخلاقش نيكوتر باشد، و نسبت به خانواده‏اش از همه مهربان‏تر قلمداد شود، بدانيد كه من از همه شما نسبت به خانواده‏ام مهربان‏ترم.

حضرت صادق (ع) فرمود:

«من اشدّ لنا حباً، اشتد للنساء حباً:»

كسى كه محبتش به ما شديد شود، عشق و محبتش به همسرش شديد مى‏شود.

راستى عجيب است، امام معصوم محبت شيعه را به همسرش به محبت اهل بيت عليهم السلام ربط داده و گويا محبت و عشق‏ورزى به همسر مرحله‏اى پس از محبت و عشق‏ورزى به اهل بيت است.

و نيز از آن حضرت روايت شده:

«ما اظن رجلًا يزداد فى الايمان خير الا ازداد حباً للنساء:»

گمانم اين نيست كه هر چه به ايمان مردى از جهت خير و خوبى اضافه شود، محبتش به همسرش اضافه نگردد.

از اين روايات بسيار عالى و مهم استفاده مى‏شود كه اولياء الهى و پيامبران عظام و امامان بزرگوار، همسران خود را دوست داشتند و به آنان محبت مى‏نموده و احترام مى‏گذاشتند، و به پيروان خود سفارش مى‏كردند كه زنان را گرامى بدارند، و اين مسأله را جزء ايمان و نتيجه‏ى اعتقاد به مبدء و معاد معرفى مى‏نمودند، و اينگونه مردان را در پيشگاه حق محبوب‏ترين و مقرب‏ترين انسان‏ها مى‏دانستند، تا جائى كه رسول اسلام خود را از نظر عمل به اين قانون حق پيشگام‏ترين انسان‏ا معرفى مى‏نمايد و در احاديث آمده كه ناديده گرفتن اين‏ حقيقت را مايه‏ى بدبختى و عذاب اخروى مى‏دانند، لازم است به اين داستان تاريخى كه بس آموزنده است توجه نمائيد: