بايد شكل رابطه انسان با مال را در برخورد با ماديات ملاحظه كرد، يك وقت انسان براى ارتباط با مال، خودش را دچار بند بازى و حيله و تزوير و تجاوز و غارت و غصب و رشوه و غل و غش مىكند، كه اين بازار براى چنين انسانى، بازار خسارت است! ممكن است اينقدر هم اين انسان از نظر روحى و حالات و تفكر و انديشه، مدار بسته باشد كه خودش نفهمد كه خسارت مىكند، حتى قرآن مجيد مىفرمايد: مدار بستگى در اين گونه افراد اينقدر سنگين است كه زشتىها را خوبى مىبينند! بدىها را خوبى مىبينند! باطن خودشان را حق مىبينند!
« قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُم بِالْأَخْسَرِينَ أَعْمَـلاً »
حبيب من! به مردم بگو: شما را آگاه كنم از آنهايى كه دچار كمال خسارت هستند ولى خودشان نمىفهمند و نمىبينند و مىگويند: كار ما خيلى خوب است، وضع مالىمان هم خيلى خوب است، همه نوع سفره خوشى هم داريم، همه نوع لذتى هم براى ما موجود است! خودشان نمىبينند، نمىفهمند، ولى من كه نظام عالم را به پا كردم و در ذات عالم اين حقيقت را تزريق كردم كه هر جرمى صد در صد جريمه دارد و اين جريمه هم دنيايى و هم آخرتى است! و گاهى هم يك جرم در دنيا، جريمهها از ذاتش بيرون مىآيد! من دارم مىبينم كه اينها در خسارت كامل هستند! ولى خودشان نمىبينند! من كه اشراف به نظام هستى دارم، دارم مىبينم كه در چاه عميقى افتادهاند:
«قَدْ غَرِقَ فِيهَا عَالَمٌ كَثِيرٌ»
جمعيت در اين درياى عميق غرق شدند! او خودش نمىبيند كه كجا مىرود، خودش نمىبيند كه با اين برخوردى كه با پول دارد، چه بار سنگينى را بر دوش جانش بر مىدارد! مگر مىشود آدم براى تحصيل مال، دلها را بسوزاند، حقها را پايمال كند، شكمها را گرسنه نگه دارد، مگر چنين چيزى ممكن است كه يك نفر براى پول درآوردن دلها را آتش بزند، يتيم را گرسنه بگذارد، دردمند را درد بيشترى بدهد، خانهها را به خرابى بكشد، رنجها را اضافه كند، خداوند متعال هم نسبت به اين همه آتش افروزىها با نظام خلقتش بى تفاوت باشد.