در مورد معاشرت نيكو با زنان و همسران احاديث اسلامى آن چنان اين موضوع را مورد تأكيد قرار دادهاند كه همسر را به عنوان امانت خدا معرفى كردهاند، و كمترين خطا و بىتوجهى به حقوق خانواده را خيانت در امانت الهى محسوب مىدارند.
روى اين حساب بايد در حفظ و مراقبت از اين نعمت و وديعه حق حداكثر سعى و تلاش را به عمل آورد تا در پيشگاه حق مورد مؤاخذه قرار نگيرد.
نقل است هنگامى كه پيامبر اسلام دخترش صديقه مرضيه را به خانهى على (ع) آورد خطاب به داماد با كرامتش گفت: يا على دخترم در دست تو امانت است، و اين موضوع از گفتار اميرمؤمنان به هنگام دفن زهرا و تحويل آن امانت ستم ديده و مظلومه به پيامبر معلوم مىگردد:
«فلقد استرجعت الوديعه و اخذت الرهينة اما حزنى فسرمد ......»
اى پيامبر امانت برگشت داده شد، و وديعه و رهينه گرفته شد، اما من پس از اين مصيبت براى هميشه اندوهگين بوده و خواب به چشمم نخواهد رفت.
از رسول خدا روايت شده:
«ان النساء عند الرجل لا يملكن لانفسهن ضراً و لا نفعاً و انهن امانة الله عندكم فلا تضاروهن و لا تعضلوهن:»
زنانى كه در سايهى سرپرستى مردان قرار دارند و اختيار زندگى آنان در دست مردان است و نفقه و پوشاك و خوراكشان بر عهدهى شوهران است سود و زيانى براى خود مالك نيستند، به يقين آنان امانتهاى خدا نزد شمايند به آنان به هيچ صورت زيان وارد نكنيد، و آنان را در مضيقه و فشار قرار ندهيد.
و در پاسخ همسر عثمان بن مظعون كه دربارهى حقوق زن و شوهر از آن حضرت پرسيد فرمود:
«اخبرنى جبرئيل و لم يزل يوصينى بالنساء حتى ظننت ان لا يحل لزوجها ان يقول لها اف يامحمد اتقوا الله عزوجل فى النساء، فانهن عوان بين ايديكم اخذتموهن على امانات الله ....»
برادرم جبرئيل از حقوق زن و شوهر به من خبر داد و همواره نسبت به زنان از جانب خداى عزوجل به من سفارش نمود تا جائى كه گمان كردم اف گفتن در حق آنان نيز مجاز نمىباشد، و به من گفت از خدا پروا كنيد و با زنانتان مدارا نمائيد، زيرا آنان تسليم خواستهى شما شدهاند، آنان را به عنوان امانت الهى به همسرى خود در آوردهايد و به جان و ناموسشان مسلط شدهايد، جز نيكى و احسان در حق آنان روا مداريد.
اميرمؤمنان در سفارشى به محمد حنفيه و حضرت مجتبى مىفرمايد:
«فدارها على كلّ حال و احسن الصحبة لها فيصفو عيشك:»
در هر حال با همسرت مدارا كن و با او به نيكى معاشرت داشته باش تا زندگىات غرق صفا و يكرنگى و آرامش شود.