ما حوزه علميهاى بنام قم تا شصت سال پيش نداشتيم، اين همه آثار و اين همه بركات و اين همه مجتهد و نويسنده و عالم و مفسر و خطيب، از وقتى ظهور كرد كه مرحوم آيت اللّه العظمى شيخ عبدالكريم حائرى وارد قم شدند. وقتى كه قدم به شهر قم گذاشتند، قم يك مرتبه تبديل به يك مركز علم و دانش و كرامت و حكمت و عرفان شد. مرحوم حاج شيخ از مال دنيا بهرهاى نداشت، ولى وجودش نور بود.
مرحوم آخوند ملاعباس تربتى در تربت حيدريه پنجاه سال است كه از دنيا رفته، ولى هنوز آثار اخلاق او، رفتار او، كردار او، علم او، بصيرت او، روش او هست. كه در قالب كتابى به نام«فضيلتهاى فراموش شده» چاپ شده كه واقعاً خواندنى است.
مرحوم آشيخ غلامرضا يزدى را در يزد داشتيم كه آثار نورى او استانهاى يزد و كرمان و بندرعباس و خراسان جنوبى را دربرگرفته است، مرحوم آشيخ غلامرضا با آن موقعيت علمى سوار الاغ مىشد و براى منبر به دل كوير مىرفت جايى كه خود مردم نانى براى خوردن يافت نمىكردند و او در قبال منبرهاى خود پول دريافت نمىكرد. ورود مؤمن در هر منطقهاى نور است.