انسان‏هاى مسافر به سوى حق

بين اهل خدا و اهل خاك و بين كسانى كه اسير بدن هستند و بين كسانى كه مسافر به سوى حق هستند، تفاوت عظيمى است.

خداوند در قرآن كريم مى‏فرمايد:

 « وَ مَا يَسْتَوِى الْأَعْمَى وَ الْبَصِيرُ * وَ لاَ الظُّـلُمَـتُ وَ لاَ النُّورُ * وَلاَ الظِّـلُّ وَ لاَ الْحَرُورُ * وَ مَا يَسْتَوِى الْأَحْيَآءُ وَ لاَ الْأَمْوَ تُ »

 كوردلان و بينادلان در هيچ برنامه، وجه مشتركى ندارند! حتى در خرج شدن و خرج كردن براى بدن، آنها حيوانى خرج مى‏شوند و اينها الهى! آنها براى بدن، حيوانى خرج مى‏كنند، اينها الهى خرج مى‏كنند. كسى بدنش خرج مى‏شود در راه كسب و كار، مغازه مى‏رود، اداره مى‏رود، داروخانه مى‏رود، كارخانه مى‏رود؛ ولى آدم بينايى است. براى چه بدن را خرج مى‏كند و اين كارگاه را براى چه كهنه مى‏كند؟ اگر از خودش بپرسيد مى‏گويد: به امر خدا، در طلب معاش هستم براى  خودم و براى زن و فرزندم! پيغمبر مى‏فرمايد: اين بدن به اين شكلى كه خرج مى‏شود، صاحبش كالمجاهد فى سبيل اللّه است!

هر روز كه آدم سر كار مى‏رود به كهنه شدن بدن اضافه مى‏شود تا بدن خسته شود و شمعش خاموش گردد و انسان بميرد. براى بدن هم كه خرج مى‏كند للّه خرج مى‏كند، مى‏گويد: براى خدا مى‏پوشم. چون او گفته بدنت را بپوشان، لباسى كه مى‏پوشم براى خودنمايى و فخرفروشى نيست، بلكه مى‏پوشم تا سر كار بروم، عيادت مريض يا تشييع جنازه شركت كنم، اين بدن بدن الهى و انسانى و ملكوتى است!

در نهج البلاغه مى‏فرمايد: با بدن در عالم خاك هستند، ولى با وجودشان در عالم پاك هستند. بدن اينجاست، خودشان اينجا نيستند. خودشان مسافرند! اين بدنى كه شما از آنها مى‏بينيد يك سايه‏اى از آنهاست.

 «إِنَّمَا الدُّنْيَا مُنْتَهَى بَصَرِ الْأَعْمَى»

 آدمهاى كوردل، آخرين مرز آفرينش را همين بدن مى‏بينند و خورد و خوراك اين بدن مى‏بينند. چشمشان خارج اين بدن را نمى‏بيند.

 ابر و باد و مه خورشيد و فلك در كارند

 تا تو نانى به كف آرى و به غفلت نخورى

 ايشان اينقدر پر رو هستند كه خودشان را از همه طلبكار مى‏بينند!