اولياى الهى و بدن آزاد

اولياى الهى ما فقط داستان زندگى شان را مى‏شنويم، ما هم آن پر پرواز را نداريم كه به آنها برسيم. اينقدر از بدن آزادند. گاهى غذاى خوب براى اميرالمؤمنين مى‏آوردند، خيلى هم خوشش مى‏آمد و تشكر هم مى‏كرد و هديه را هم قبول مى‏كرد و بعد كه شخص مى‏رفت، امام به يك مستحق مى‏بخشيدند، عرض مى‏كردند: آقاجان! ميل مى‏كرديد، براى شما آورده بودند؟! مى‏فرمودند: من سى سالى كه با پيغمبر بودم نديدم كه چنين غذايى را پيغمبر در خانه بپزد يا برايش بياورند، چون او نخورده من هم نمى‏خورم تا از حبيبم عقب نمانم! آزاد! ولى ما پرش را نداريم كه به آنها برسيم. خودشان هم فرموده‏اند: شما يك چنين پرى نداريد و از ديگران هم توقع نداشته باشيد كه مثل من زندگى كنند:

 «أَلاَ وَ إِنَّكُمْ لاَ تَقْدِرُونَ عَلَى ذَلِكَ»

 امام على  عليه‏السلام فرموده: كسى مثل من نمى‏تواند زندگى كند! خودش فرموده: مبادا شما به مردم مؤمن بدبين شويد! مى‏گويد: چنين قدرتى را خدا به ديگران نداده است، ما خاص هستيم، به ماداده، و داريم خرج مى‏كنيم.