ارزش وجودى انبيا و ائمه عليهم ‏السلام

ما از آيات قرآن و روايات استفاده مى‏كنيم كه اگر بنا بود انبياى خدا و امامان بزرگوار آفريده نشوند، خداوند هيچ چيز را خلق نمى‏كرد؛ چون خلقت عبث مى‏شد، ركن كل شى‏ء آن كلمه تامه پروردگار است و كلمه تامه هم انسان كامل مى‏باشد:

 «الْحُجَّةِ وَ لَوْ لاَ ذَلِكَ لَسَاخَتِ الْأَرْضُ بِأَهْلِهَا»

 اگر ركن كل شى‏ء در عالم نبود، عالم كلش مركز فساد و افساد بود. شما كلمات خدا هستيد بالقوه، شما اسماى خدا هستيد بالقوه، شما صفات حق هستيد بالقوه، ائمه ما اين طور معرفى مى‏شوند:

 «لافرق بينكم و بين اللّه الا انكم مخلوقون»

   بين شما و بين خدا هيچ تفاوتى نيست، مگر اينكه خدا خالق است و شما مخلوق! همه چيز خدا به خاطر نشان دادن استعداد و ظرفيت در وجود آنها تجلى كرده است. و همه اينها را خدا بر ما امام قرار داده و مأموم بودن ما را واجب كرده است.

ريشه ما كه روح و قلب و فطرت و مغز ما و به قول قرآن لُبّ ماست، بايد در توجه به خدا و ارتباط به خدا كاشته شود و بعد ما در اين كاشته شدن در ارتباط با خدا رشد مى‏كنيم و كلمه تامه و ركن براى شى‏ء مى‏شويم! حداقل براى دنيا و آخرت خودمان ركن مى‏شويم! گسترده‏تر، براى زن و بچه ركن مى‏شويم، گسترده‏تر، براى يك جامعه ركن مى‏شويم، گسترده‏تر مثل انبياء براى كل عالم ركن مى‏شويم! شما يك چنين منزلتى داريد.