ترك گناه و همنشينى با اولياى الهى

در مسأله ترك گناه، چه ثواب‏هايى براى ترك كنندگان گناه بيان شده است، كسى كه گناه را ترك مى‏كند در طول انبياى خدا قرار مى‏گيرد. كسى كه هر گناهى برايش فراهم مى‏شود با ميل شديدى كه به آن گناه دارد، چه گناه مربوط به مال، چه گناه مربوط به مقام، چه گناه مربوط به شهوت، در كنار ائمه طاهرين  عليهم‏السلام قرار مى‏گيرد و خداوند متعال براى توبه كنندگانِ از گناه، در قرآن مجيد نزديك به ده صفت يا بيشتر، ذكر كرده است.[5]

پروردگار بزرگ عالم درباره توبه كنندگان از گناه مى‏فرمايد: محسن هستند و اولين محسن خود پروردگار است.[6] كسى كه در مقابل گناه قرار مى‏گيرد ولى گناه را ترك مى‏كند، هم رنگ خدا شده و خدا محسن است و او هم محسن است.

و همچنين توبه كنندگان از گناه را، جزء صالحين معرفى فرموده، آنجايى كه در قرآن مجيد از بندگانش اسم مى‏برد و بعد مى‏فرمايد: اينها عباد صالح من هستند. يك قسمت از صلاحيتشان مربوط به ترك گناه است.[7]

و در بعضى از آيات قرآن مجيد، آنها را به عنوان برگزيدگان از ميان بندگانش معرفى مى‏كند. كسى كه گناه را ترك مى‏كند در حقيقت خود را به انتخاب وجود مقدس حضرت حق رسانده و منتخب پروردگار مى‏شود و كسى كه در دنيا منتخب خدا شود در آخرت هم منتخب پروردگار است:

   « وَ مَن يَرْغَبُ عَن مِّلَّةِ إِبْرَ هِيمَ إِلاَّ مَن سَفِهَ نَفْسَهُ وَ لَقَدِ اصْطَفَيْنَـهُ فِى الدُّنْيَا وَ إِنَّهُ فِى الْأَخِرَةِ لَمِنَ الصَّــلِحِينَ »[8]

 آنهايى كه گناه را ترك كرده‏اند، به محض اينكه از قبر بيرون آمدند، خداوند به آنها خطاب مى‏كند: در كنار انبيا و ائمه  عليهم‏السلام قرار بگير! جاى تو در بين آنها است.

ولى كسانى كه ترك گناه نكردند و گناه را تا زمان مرگ ادامه دادند، به محض اينكه سر از قبر بيرون آورند، خداوند به آنها خطاب مى‏كند:

 « وَ امْتَـزُواْ الْيَوْمَ أَيُّهَا الُْمجْرِمُونَ »[9]

 يك وقت هوس نكنيد طرف بندگان شايسته من برويد. من شما را از ديدن و زيارت و بودن با آنها ممنوع كرده‏ام و جا و زمين و محل شما جدا است و شما با پاكان اصلا نسبتى نداريد.

 اداى واجبات

و بعد از مرحله ترك گناه، پافشارى شديد اسلام روى اداى واجبات است، هميشه در آيات و روايات اداى واجبات بعد از مسأله ترك گناه بيان شده، و اهل گناه هيچ ضمانتى براى نجاتشان نيست.