2ـ هدايت انسان

و اما مسأله دوم مسأله هدايت است:

 « قُلْنَا اهْبِطُواْ مِنْهَا جَمِيعًا فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُم مِّنِّى هُدًى فَمَن تَبِعَ هُدَاىَ فَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لاَ هُمْ يَحْزَنُونَ »[16]

 نتيجه هدايتى كه من براى شما خواهم فرستاد رفع ترس است، آن وقت شما به كلمه هدايت در روايات بنگريد.

پيامبر اكرم  صلى ‏الله ‏عليه ‏و‏آله مى‏فرمايد:

 «إِنَّ الْحُسَيْنَ مِصْبَاحُ الهُدًى وَ سَفِينَةُ النَجَاةٍ»[17]

  حسين من چراغ هدايت است، هر كس به هدايت حسين هدايت بشود، خوف و حزنى براى او نمى‏ماند.

به حالات شهداى كربلا نگاه كنيد، با آن صحنه‏هاى وحشت آورى كه دشمن در كربلا ايجاد كرده بود. اما آنها چون با حسين بودند. تمام آن صحنه‏ها خنديدند، بچه‏هاى ايشان هم خنديدند.

طفل شش ماهه تبسم نكند پس چه كند

 آن كه بر مرگ زند خنده على اصغر توست[18]

« فَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لاَ هُمْ يَحْزَنُونَ »

 براى كسانى كه با حسين بودند و با حسين محشور مى‏شوند؛ خوف و غصه‏اى نيست.

كسانى كه كربلا بودند زن و بچه داشتند، شهر و ديار داشتند، قوم و قبيله داشتند.

شب عاشورا به هر كدامشان فرمود: برو، گفت: هر چه در اين عالم مى‏خواهى به ما بگويى بگو، اما ما را از در اين خانه بيرون نكن.

امام بعد از اينكه كلامش تمام شد، فرمود: حالا از خيمه بيرون برويد و عالم را يك نگاهى بكنيد. وقتى آمدند بيرون؛ ديدند تمام درها باز است و حورالعين‏هاى بهشت و خازنان بهشت التماس مى‏كنند كه حبيب، زهير، اكبر، عباس، چرا نمى‏آييد، كار به جايى مى‏رسد كه بهشت دنبال ايشان مى‏دود.[19]

  « فَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لاَ هُمْ يَحْزَنُونَ »