اين انديشه ها مَركبهایی از نور هستند كه انسان را به سوی حيات باعظمت الهى مى برند و، به تعبير قرآن، او را به وجود مباركى تبديل مى کنند. حضرت عیسی، علیهالسلام، از مصادیق این وجود مبارک است.
درباره ولادت حضرت در قرآن آمده است:
«فأتت به قومها تحمله قالوا يا مريم لقد جئت شيئا فريا * يا أخت هارون ما كان أبوك امرأ سوء وما كانت أمك بغيا * فأشارت إليه قالوا كيف نكلم من كان في المهد صبيا * قال إني عبد الله آتاني الكتاب وجعلني نبيا * وجعلني مباركا أين ما كنت وأوصاني بالصلاة والزكاة ما دمت حيا».
آن گاه نوزاد را، در حالى كه او را در آغوشش حمل مى كرد، نزد قومش آورد. گفتند: اى مريم! به راستى كه تو كار شگفت و بى سابقه و ناپسندى مرتكب شده اى. اى خواهر هارون! نه پدرت مرد بدى بود و نه مادرت بدكاره بود. اين طفل را از كجا آورده اى؟ پس مريم به نوزاد اشاره كرد كه از او بپرسيد. گفتند: چگونه با كودكى كه در گهواره است، سخن بگوييم؟ نوزاد از ميان گهواره گفت: بى ترديد من بنده خدايم، به من كتاب عطا كرده و مرا پيامبر قرار داده است. و هر جا كه باشم بسيار بابركت و سودمندم قرار داده، و مرا تا زنده ام به نماز و زكات سفارش كرده است.
وقتی يهوديان گهواره عيسى، عليهالسلام، را دیدند، به حضرت مريم، عليهاالسلام، گفتند: شما كه هنوز ازدواج نكردهاى، اين بچه را از كجا آورده اى؟ خداوند متعال قبلاً فرموده بود كه اگر چنين پرسشى از تو شد، بگو از خود بچه سؤال كنيد:
«فإما ترين من البشر أحدا فقولي إني نذرت للرحمن صوما فلن أكلم اليوم إنسيا».
و اگر از مردم كسى را ديدى كه درباره نوزادت پرسيد بگو: من براى خداى رحمان روزه سكوت نذر كرده ام، پس هرگز امروز با هيچ انسانى سخن نخواهم گفت.
مريم، عليهاالسلام، حرفى نزد و جوابشان را نداد؛ بلكه فقط با دستش به گهواره اشاره كرد كه از خود بچه سؤال کنید! يهودیان عصبانى شدند و به مريم، عليهاالسلام، گفتند: ما را به چه كسى راهنمايى مى كنى؟
«كيف نكلم من كان في المهد صبيا».
نوزاد یکروزه که حرف نمىزند. در همین حال، صداى نوزاد از گهواره بلند شد:
«اني عبد الله».
و خود را بنده خدا خواند. زیرا مقام عبودیت عالى ترين نقطه زندگى انسان است.
قرآن در برشمردن ویژگی انبيای الهی از واژه عبد استفاده مى كند.
«وجعلناهم أئمة يهدون بأمرنا وأوحينا إليهم فعل الخيرات وإقام الصلاة وإيتاء الزكاة وكانوا لنا عابدين».[7]
و آنان را پيشوايانى قرار داديم كه به فرمان ما [مردم را] هدايت مى كردند، و انجام دادن كارهاى نيك و برپا داشتن نماز و پرداخت زكات را به آنان وحى كرديم، و آنان فقط پرستش كنندگان ما بودند.
حضرت عیسی نیز در گهواره فرمودند:
«اني عبد الله آتانى الكتاب وجعلنى نبيا».
حضرت نفرمودند بعداً پيامبر مى شوم، بلكه گفتند: الان پيامبر هستم.
«وجعلنى مباركا».
خداوند متعال مرا انسان مباركى قرار داده است.
امام صادق، عليهالسلام، در توضیح این آیه براى شاگردانشان، كلمه مبارك را به «نفّاع»، كه صيغه مبالغه است، معنی كردهاند.اینکه بگوييم شخصی مفيد است با اینکه بگوييم شخصی نفّاع است تفاوت دارد. موجود نفّاع موجودى است كه تمام وجودش منفعت است: نگاهش، سكوتش، شنيدنش، سخن گفتنش، راه رفتنش، و تمام حركاتش خیر و منفعت است.
اندیشه کردن رمز رسیدن به چنین صفتی است. وقتى انسان با مركب فكر حركت كند، به اين نقطه حيات الهى مى رسد و به قول وجود مقدّس حضرت صادق، عليهالسلام، منشأ خیر و منفعت مى شود. اميرالمؤمنين، عليهالسلام، درباره اين گونه انسان ها با استفاده از تعبیر دیگری مى فرمايند: اينان كليدند. یعنی هر مشكلى كه در برابرشان قرار بگيرد براى باز كردن آن راهی مییابند و قفل آن را باز میكنند. البته انسان به تنهايى نمى تواند قفل تمام مشكلات را باز كند، بلكه بايد كمك هم بگيرد.
«وتعاونوا على البر والتقوى».
و يكديگر را بر انجام كارهاى خير و پرهيزكارى يارى نماييد.
وقتى انسانی، که مورد احترام و اعتماد مردم است، دست یاری به سوی مردم دراز كند، مردم با كمال ميل مى پذيرند و كمك مى كنند تا مشكلش حل شود.