پایگاه اطلاع رسانی

استاد حسین انصاریان

حكايت روباه و گرگ

حكايت روباه و گرگ

نقل کرده‌اند که روزی روباهى به گرگى رسيد كه دنبه‌ای به دندان داشت. گرگ بینوا پس از سه چهار روز گرسنگى کشیدن تازه توانسته بود اين غذا را به دست آورد که روباه به او گفت: جناب گرگ، خدا روزى دهنده است؛ خداوند لطف دارد؛ ببين چه گوسفندهایى به اين منطقه فرستاده تا تو را غرق نعمت کند و...! خلاصه، آن قدر از گرگ تعريف كرد که او را فریب داد. در نهایت هم از او پرسید: اين چيست كه به دست آورده اى؟ گرگ دهانش را باز كرد و گفت: دنبه! بازكردن دهان همان و افتادن دنبه از دهان گرگ و فرار کردن روباه همان. پس از آن، هر كس به روباه مى رسيد و مى گفت: در دهانت چه دارى؟ او دندانش را محكم روى دنبه می‌فشرد و مى گفت: «چربى»!

اين انسان‌ها از اين دسته حيوانات هستند. یعنی اول دیگران را مغرور مى كنند و بعد كلاه سرشان مى گذارند؛ از مردم تعريف مى كنند و بعد آنها را زمين مى زنند و همه چيزشان را مى گيرند، آن هم به گونه اى كه خودشان احساس نكنند.

اين كار انسان شيطان صفت است؛ مثلاً، کسی که ماشينش فروش نمى رود، آن را پيش دلال مى برد و او با كلك آن را مى فروشد. اين خیلی بد است كه وقتى مردم خودشان نمى توانند سر کسی كلاه بگذارند، می‌گويند پيش فلانى برويم تا او برايمان بفروشد! هر چند عده‌ای کلاه گذاشتن به سر مردم را زرنگی و کاسبی و اهل معامله بودن می‌دانند.

منبع
  • پایگاه عرفان